ရည္မွန္းခ်က္ကို လက္ေတြ႔အေကာင္အထည္ေဖာ္ျခင္း။

ရည္မွန္းခ်က္ကို လက္ေတြ႔အေကာင္အထည္ေဖာ္ျခင္း။

(ရည္မွန္းခ်က္ကို လက္ေတြ႔အေကာင္အထည္ေဖာ္ျခင္းဆိုတာ လြင္တီးေခါင္ကို ပန္းမန္စိုက္ပ်ိဳးျပီး ပန္းဥယ်ာဥ္ျဖစ္ခုျဖစ္ေအာင္ ဖန္တီးတာနဲ႔တူပါတယ္။ မလြယ္တာမွန္ေပမယ့္ ျဖစ္ႏိုင္တာကို လုပ္တာမ်ိဳးျဖစ္ လို႔ လုပ္ရက်ိဳးနပ္ပါတယ္။ လုပ္ရင္ျဖစ္တဲ့ အစဥ္အလာၾကီး မ်က္ေမွာက္ရွိေနတာမို႔ ၾကိဳးပမ္းရတာ စိတ္အားငယ္ စရာဘာမွမရွိပါဘူး။) 

လူ႔ဘ၀ဆိုတာ သံသရာခရီးသြားရင္း တစ္ေထာက္၀င္နားရျခင္း ျဖစ္တယ္လို႔ ေျပာၾကပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ လူ႔ဘ၀ဆိုတာ အဆန္းတၾကယ္ အဓိပၸါယ္ဖြင့္ရန္ ဆန္းၾကယ္တာေတြ ေတြ႔ရသလို ရုိးရုိးကေလးခ်ခင္း  ၾကည့္ျပန္ေတာ့လည္း ဆန္းၾကယ္တာဆိုလို႔ ဘာမွမရွိတာကို ေတြ႔ရပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ လူရယ္လို႔ ျဖစ္လာ တဲ့အခိုက္အတန္႔မွာ ထိုက္ထိုက္တန္တန္ တစ္စံုတစ္ရာလုပ္ႏိုင္၊ ျပသႏိုင္တဲ့ စြမ္းရည္ကေလး တစ္ခုေလာက္

 ေတာ့ ပိုင္ဆိုင္ထားသင့္ၾကပါတယ္။

တခ်ိဳ႔လူေတြမွာ ရည္မွန္းခ်က္ရယ္လို႔ မရွိဘူး။ ၾကံဳရာဆံုရာ အလုပ္လုပ္ရင္း ဘ၀ေန၀င္သြားခဲ့ၾကတယ္။ တျခားလူေတြ ျဖစ္ထြန္းေအာင္ျမင္တဲ့ဘ၀ကို တည္ေဆာက္သြားခဲ့ၾကတာကို အစဥ္အလာတစ္ရပ္ လို ျမင္ေတြ႔ေနပါလ်က္နဲ႔ မိမိအတြက္ ဘာမွၾကိဳးစားအားထုတ္ျခင္း မျပဳမိတာကေတာ့ အက်ည္းတန္လြန္းလွ ပါတယ္။

လူေတြဟာ ကိုယ့္ဘ၀ကို သာယာစိုေျပေအာင္ လုပ္ဖို႔ဘ၀တာ၀န္ေတြ ရွိေနပါတယ္။ လူ႔ဘ၀ဆိုတာ ရည္မွန္း ခ်က္နဲ႔ ပန္းတိုင္ရွိဖို႔လိုပါတယ္။ လူ႔ဘ၀ဆိုတာ ပန္းဥယ်ာဥ္ကေလးလို လွပစိုေျပေအာင္ တျဖည္းျဖည္း ျပဳစု ပ်ိဳးေထာင္ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ရည္မွန္းခ်က္ကို လက္ေတြ႔အေကာင္အထည္ေဖာ္ျခင္းဆိုတာ လြင္တီးေခါင္ကို ပန္းမန္စိုက္ပ်ိဳးျပီး ပန္းဥယ်ာဥ္တစ္ခုျဖစ္ေအာင္ ဖန္တီးတာနဲ႔တူပါတယ္။ မလြယ္တာမွန္ေပမယ့္

ျဖစ္ႏိုင္တာကို လုပ္တာမ်ိဳးျဖစ္လို႔ လုပ္ရက်ိဳးနပ္ပါတယ္။ လုပ္ရင္ျဖစ္တဲ့ အစဥ္အလာၾကီး မ်က္ေမွာက္မွာ ရွိေနတာမို႔ ၾကိဳးပမ္းရတာ စိတ္အားငယ္စရာ ဘာမွမရွိပါဘူး။

အလုပ္လုပ္လြန္းလို႔ ေသတဲ့လူဆိုတာ ရွိေကာင္းရွိမွာပါ။ ဒါေပမယ့္ ေသရင္ေတာင္ ေသရက်ိဳးနပ္ပါတယ္။ အလုပ္မလုပ္ဘဲ ေသသြားတာကမွ အျပစ္တင္စရာ ျဖစ္ပါတယ္။ မိမိထားတဲ့ ရည္မွန္းခ်က္ဆိုတာေပၚလြင္ ပီျပင္ဖို႔ အေရးၾကီးပါတယ္။ ေငြလိုခ်င္လား၊ နာမည္လိုခ်င္တာလား၊ ဆိုတာကို ျပတ္ျပတ္သားသား

ေမးခြန္းထုတ္ ဆံုးျဖတ္ျပီး ရည္မွန္းတဲ့အရာကိုရရွိေအာင္ ေန႔စဥ္နဲ႔အမွ် တျဖည္းျဖည္း အားထုတ္သြား ရမွာျဖစ္ပါတယ္။

ဒီေန႕ ကမၻာေက်ာ္ ပုဂၢိဳလ္အေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ကိုယ္ျဖစ္ခ်င္တဲ့အတိုင္း ျဖစ္ခြင့္ရလာၾကတယ္။ လြယ္လြယ္နဲ႔ ရလာၾကတာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ျဖစ္ခ်င္ရာျဖစ္ရဖို႔ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ မရမေနၾကိဳးပမ္းခဲ့ တာေၾကာင့္ျဖစ္လာၾက

တာပါ။ ကမၻာေက်ာ္သူေဌးၾကီး ေရာ့ဖဲလားဟာ ရည္မွန္းခ်က္မရွိခဲ့ရင္ လက္တြန္းလွည္းကေလးနဲ႔ ကုန္စံု လည္ေရာင္းရတဲ့ ေစ်းသည္ေလးဘ၀နဲ႔ပဲ ေသဆံုးရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

ရည္မွန္းခ်က္ဆိုတာ ထားေတာ့ထားပါရဲ့။ အေကာင္အထည္ေပၚမသြားရင္ ေဘာင္ပဲရွိတဲ့ ပန္းခ်ီကားခ်ပ္လို ဘာမွအဓိပၸါယ္ရွိမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ရည္မွန္းခ်က္ကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ေဆာင္တဲ့အေနနဲ႔ အလုပ္ကို မျဖစ္မေနလုပ္သင့္ပါတယ္။ ဒီလို အလုပ္လုပ္မွလည္း လူ႔ဘ၀ အဓိပၸါယ္ဟာ ပီျပင္ႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။

အလြယ္တကူ စိတ္မပ်က္နဲ႔။

အလြယ္တကူ စိတ္မပ်က္နဲ႔။

(ေလာကမွာ စိတ္ဓာတ္တတ္စရာထက္ စိတ္ပ်က္စရာေတြက ပိုျပီးမ်ားေနေလ့ရွိပါတယ္။ အသိတရား ရင့္က်က္လာေလေလ စိတ္ပ်က္စရာေတြ  ပိုျပီးေတြ႔ရေလေလပါပဲ။)

စိတ္ခ်မ္းသာတယ္၊ စိတ္မခ်မ္းသာဘူးဆိုတာ စိတ္ရာသီဥတုရဲ့ ေဖာက္ျပန္မွဳတစ္ခုသာ ျဖစ္ပါတယ္။

ရာသီဥတုဆိုတာ အျမဲေျပာင္းလဲေနတာပဲ မဟုတ္လား။ မိုးရာသီဆိုေပမယ့္ ေန႔တိုင္းမိုးမရြာဘဲ ေနသာေနတဲ့ ရက္မ်ိဳးေတြလည္း ရွိပါေသးတယ္။ တစ္ခါတစ္ရံက်ေတာ့ မိုးၾကီးကအံု႔ဆိုင္းေနလိုက္တာ ခ်က္ခ်င္းပဲရြာေတာ့ မလိုနဲ႔ မရြာဘဲေနကေလးသာလာျပန္ပါေရာ။

စိတ္ဆိုတာ မိုးတြင္းနဲ႔အေတာ္တူတယ္လို႔ ဆိုရမွာျဖစ္တယ္။ ကိုယ့္စိတ္ကိုမထိန္းႏိုင္ဘဲ စိတ္ဓာတ္တတ္ လြယ္၊ က်လြယ္တတ္တဲ့လူေတြရဲ့ စိတ္ဓာတ္အေျခအေနမ်ိဳးဟာ ပိုျပီးေတာင္ မိုးတြင္းဆန္ေနပါေသးတယ္။ ဒီစိတ္ထားဟာ ဘ၀အတြက္ေကာင္းတဲ့ အလားအလာမဟုတ္ပါဘူး။

လူတစ္ေယာက္ဟာကိုယ့္စိတ္ ဘယ္လိုအေျခအေနမ်ိဳး ရွိေနတယ္ဆိုတာကို မ်က္ျခည္မပ်က္ေလေကာင္း 

ေလပါပဲ။

စိတ္ဓာတ္က်ေနသလား။ တတ္ၾကြေနသလား။ ရႊင္လန္းေနသလား။ ညိွဳးငယ္ေနသလား ဆိုတာေတြကို စစ္တမ္းထုတ္ေနရမွာျဖစ္တယ္။

စိတ္ဓာတ္က်ေနခ်ိန္မွာေျပာတဲ့စကား၊ လုပ္တဲ့အလုပ္ေတြဟာ ဘယ္လိုနည္းနဲ႔မွထိေရာက္မွဳမရွိႏိုင္ပါဘူး။ အလြယ္တကူစိတ္ပ်က္တတ္တဲ့လူဟာ ဘာနဲ႔တူသလဲဆိုေတာ့ သကၠလက္ေဘာလံုးေလးနဲ႔တူတယ္။ သကၠလက္ေဘာလံုးေလးကိုေတြ႔ဖူးမွာပါ။ ဘာနဲ႔ပဲထိထိ၊ အလြယ္တကူ လိမ့္ထြက္သြားေလ့ရွိပါတယ္။ မတည္ျငိမ္ဘူး။ သကၠလက္ေဘာလံုးလိုစိတ္မ်ိဳးဟာ ဘယ္လိုအမွဳမ်ိဳးကို ေအာင္ျမင္ေအာင္ စြမ္းေဆာင္ႏိုင္မွာ လဲ။

ေလာကၾကီးထဲမွာ ၾကံဳေတြ႔ရတဲ့ ျဖစ္ရပ္ေတြကို သံုးသပ္ၾကည့္ရင္ စိတ္တတ္စရာထက္ စိတ္ပ်က္စရာေတြက ပိုျပီးမ်ားေနေလ့ရွိပါတယ္။ ပီျပင္ေအာင္ေျပာရရင္ အသိတရား ရင့္က်က္လာေလေလ၊ စိတ္ပ်က္စရာေတြကို ပိုျပီးေတြ႔ရတတ္ေလပါပဲ။ ဒီလိုေျပာလို႔ စိတ္ဓာတ္က်စရာေတြကို ေျပာတာပဲလို႔မယူပါနဲ႔။ အမွန္အတိုင္း အေျခအေနကို သိရေအာင္ ေျပာျပတာသာျဖစ္ပါတယ္။

စိတ္ပ်က္စရာေတြရွိတိုင္း ကိုယ္နဲ႔ေတာ့မဆိုင္ပါဘူး။ ပန္းဥယ်ာဥ္ထဲမွာ အပူအပင္မဲ့စြာ ပန္းကေလးေတြနား မွာ ရစ္ပတ္ပ်ံသန္းေနတဲ့ လိပ္ျပာေလးေတြကို ေတြ႔ဖူးၾကမွာပါ။ အဲဒီလိပ္ျပာေလးေတြဟာ ကားသံေတြ၊ ဆူညံသံေတြနဲ႔ အျခားအႏၱရာယ္ေတြကို သူတို႔အာရုံထဲ မသြင္းထားၾကဘူး။ ဆိုလိုတာကေတာ့ လိပ္ျပာေလး လို မဆိုင္တာေတြကို မိမိအာရုံထဲ မသြင္းဖို႔ သိပ္အေရးၾကီးပါတယ္။

သူမ်ားေသတာျမင္တာနဲ႔ သံေ၀ဂရျပီး ကိုယ္ၾကံစည္ထားတာေတြ လုပ္လက္စေတြကို စြန္႔ပစ္ရေတာ့မွာလား။ စိတ္ပ်က္စရာဆိုတာဘာလဲ။ ျဖစ္ခ်င္တာေတြ အားလံုးျဖစ္မလာတဲ့အခါ ခံစားရတဲ့စိတ္ေ၀ဒနာတစ္ရပ္ပဲ မဟုတ္လား။ ဒါကိုကုစားလို႔ ရပါတယ္။ ကုစားခံလို႔ရႏိုင္တဲ့ နည္းေတြရွိပါတယ္။ အတိုခ်ဳပ္ ကုစားတဲ့နည္းက 

ေတာ့ စိတ္ဓာတ္တတ္စရာ၊ စိတ္ဓာတ္ပ်က္စရာေတြဟာ မိမိရဲ့စိတ္မွာ အျမဲတမ္းခိုေအာင္းေနျပီး

ေနႏိုင္ရဲ့လား ဆိုတာကိုအမွန္အတိုင္း ရွာေဖြသံုးသပ္ၾကည့္ဖို႔ပါပဲ။ ဒီအခါမွာခံစားခ်က္ေတြဟာ အေျခအေန၊ အခ်ိန္ အခါအရ ခဏတျဖဳတ္ ကိစၥေတြသာျဖစ္တယ္ဆိုတာကို ေတြ႔ရမွာျဖစ္တယ္။

ဆြဲထားလို႔ေတာင္မေနတဲ့ ဧည့္သည္တစ္ဦးအတြက္ ဧည့္သည္မ်ားမျပန္ရင္ေတာ့ အခက္ပဲဆိုတဲ့ပူပန္ စိုးရိမ္ မွဳမ်ိဳးေတြ ဘာေၾကာင့္ေမြးထားရမွာလဲ။ ဒါေၾကာင့္စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ ျဖစ္ေနစရာလိုပါသလား။ အလြယ္ တကူစိတ္ပ်က္ျခင္းဟာ ေအာင္ျမင္စြာလက္ေတြ႔ ရင္ဆိုင္လိုသူေတြအတြက္ အေႏွာက္အယွက္သာ ျဖစ္ပါ တယ္။

ကၽြန္မေတြးမိသမွ်

“ဘဝအေတြ႔အၾကံဳ မ်ားေအာင္ ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ”ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းကို ကြ်န္မဘာသာေမးျပီး ကိုယ့္ဖာသာပဲ ဒီလိုျပန္ေျဖၾကည့္မိတယ္။။

ေရွးေရွးတုန္းလူေတြဟာ သူတို႔ရဲ့အမွားေတြကို စာအုပ္ေတြထဲမွာ ေရးသားထားခဲ့ၾကတယ္။ အမွန္ေတြကို ေရာေပါ့။ အဲဒီလိုမ်ိဳးတန္ဖိုးရွိတဲ့ ကိုယ့္ဘဝအတြက္ အေထာက္အကူျပဳမယ့္ စာအုပ္ေတြကိုဖတ္ရင္ ဘဝအသိအျမင္ေတြ ရင့္က်က္လာႏိုင္တာေပါ့။

ဒါေၾကာင့္ စာမ်ားမ်ားဖတ္သင့္တယ္။ ဒါေပမယ့္ တစ္ခုေတာ့ရွိတယ္။ စာေပမွာကိုယ္စိတ္ ေပ်ာ္ရႊင္ဖို႔ ဖတ္တဲ့ စာရယ္၊ ကိုယ့္ဘဝအသိဥာဏ္ ရင့္က်က္တိုးတတ္ဖို႔ ဖတ္တဲ့စာရယ္ (၂) မ်ိဳးရွိတယ္။ စိတ္ေပ်ာ္ရႊင္ဖို႔လည္း စာဖတ္ပါ။ အဲဒီလိုဖတ္တာထက္ ကိုယ့္ဘဝအသိဥာဏ္ ရင့္က်က္တိုးတတ္ဖို႔ကိုေတာ့ ဦးစားေပးဖတ္သင့္ပါ တယ္။

အဂၤလိပ္ေခတ္က ထမင္းစားဖို႔ တိုင္းတစ္ပါးသားကို မ်က္ႏွာလိုမ်က္ႏွာရ လုပ္ၾကလြန္းလို႔ ဆရာၾကီး သခင္ ကိုယ္ေတာ္မိွဳင္းကေျပာဖူးတယ္။ “ထမင္းတစ္လုတ္အတြက္ ထင္းခုတ္စားလည္းရပါတယ္”တဲ႔။ ကြ်န္မရင္ထဲ မွာ စြဲျငိသြားေစတဲ့ စကားေလးတစ္ခြန္းပါ။ ကိုယ္ရွင္သန္ဖို႔အေရး အားနည္းသူကိုဖိႏွိပ္၊ အားၾကီးသူကို ေဖာ္လံဖားနဲ႔စတိုင္ေတာ့ မထြားခ်င္ပါဘူး။ အားနည္းသူကိုကူညီ၊ အားၾကီးသူကိုေလးစား ဘဝမွာခပ္ရုိးရုိး သမားပဲ ျဖစ္ခ်င္တယ္။ သူငယ္ခ်င္းတို႔ေရာ ဘယ္လိုလူမ်ိဳးျဖစ္ခ်င္သလဲ...........။

လူတစ္ေယာက္ရဲ့စိတ္ဓာတ္ဟာ အျမဲတမ္းလည္းတတ္မေနသလို အျမဲတမ္းလည္းက်မေနဘူး။ ကြ်န္မ ကေတာ့ စိတ္ဓာတ္က်တဲ့အခ်ိန္ဆို စိတ္ဓာတ္ခြန္အားျဖစ္ေစတဲ့ စာေတြဖတ္၊ လမ္းညႊန္မွဳေပးႏိုင္တဲ့ မိဘဆရာသမား၊ မိတ္ေဆြစစ္ေတြဆီ ေလွ်ာက္သြားလိုက္တာပဲ။ သူတို႔ဆီက အားေပးႏွစ္သိမ့္မွဳႏွင့္အတူ အၾကံဥာဏ္ေကာင္းေတြ ရတတ္တယ္ေလ။

လူ႔ေလာကမွာ မိတ္ေဆြေတြကို ေပါင္းရမွာပဲ။ မိတ္ေဆြကိုေပါင္းတာ မိတ္ေဆြဆိုတဲ့စကားလံုး ေနာက္က “ေကာင္း” ဆိုတဲ့ စကားပါဖို႔အေရးၾကီးတယ္။ မိတ္ေဆြေကာင္းဆိုတာ အိတ္ေတြမေဖာင္းလည္း ကိုယ့္ေဘးနားမွာရွိတဲ့ လူမ်ိဳးကိုေခၚတာ။ ဒါေၾကာင့္မိတ္ေဆြေကာင္းနဲ႔ ပဲေတြ႔ဆံုခ်င္တယ္။ မနက္ျဖန္ဆိုတဲ့ အနာဂတ္ကာလကို ကိုယ္ကအေသအခ်ာ မပိုင္ဆိုင္ႏိုင္ေတာ့ ဘာမဟုတ္တဲ့ကိစၥေလးေတြနဲ႔ မိတ္ေဆြေတြ ရန္မျဖစ္ၾကေစခ်င္ဘူး။ ကြ်န္မကေတာ့ မိတ္ေဆြေတြကို တစ္ကယ္တန္ဖိုးထား ခင္မင္တတ္တယ္။

လူတိုင္းမွာ လက္ပက္နာရီတစ္လံုးစီ ရွိသင့္တယ္လို႔ ကြ်န္မထင္တယ္။ ဘဝမွာကိစၥေတာ္ ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ အခ်ိန္နဲ႔အလုပ္လုပ္ေနၾကတာပါ။ နာရီမဝတ္ေတာ့အခ်ိန္မသိဘူး။ အခ်ိန္မသိေတာ့ အခ်ိန္ကိုမေလးစား ဘူးေပါ့။ အခ်ိန္ကိုမေလးစားတဲ့သူဟာ ဘယ္ေတာ့မွမတိုးတတ္၊ မေအာင္ျမင္ဘူး။ ေလာကၾကီးမွာ အလကား ရတာကို အလကားပဲအျဖစ္ခံ လိုက္မယ္ဆိုရင္ ညံ့ရာက်ပါတယ္။ အခ်ိန္ဆိုတဲ့ ကာလရထားက ဘယ္ဘူတာ မွမရပ္ဘူး။ ရပ္ခိုင္းလို႔လည္းမရဘူး။ “အခ်ိန္ႏွင့္ဒီေရသည္ လူကိုမေစာင့္”တဲ့။ ဒီေတာ့အခ်ိန္ကိုသိ၊ အ ခ်ိန္ကိုေလးစားျပီး ထိပ္ဆံုးကို ေရာက္ေအာင္သြားလိုက္ပါ။

ေလာကမွာ ဘာပဲလုပ္လုပ္ ၾကိဳတင္ျပင္ဆင္ထားရင္ အမွားနည္းတာေပါ့။ ကဲ...ဒီေတာ့ သူငယ္ခ်င္းတို႔လည္း ဘဝမွာေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ့ျပီး အမွားနည္းခ်င္ရင္ ၾကိဳတင္ျပင္ဆင္မွဳေလးေတြ လုပ္ထားသင့္တယ္ေနာ္။

ဘဝရဲ့လမ္းေတြဟာ ဘယ္ေတာ့မွမေျဖာင့္ျဖဴးဘူး။ အခက္အခဲေတြ အတားအဆီးေတြက အနည္းနဲ႔အမ်ား ဆိုသလို ရွိေနၾကတာပါပဲ။ အဲဒါကို စိတ္ပ်က္ညည္းညဴေနလို႔ေတာ့ မျဖစ္ဘူး။ ဇြဲရွိရွိနဲ႔ ရင္ဆိုင္ေက်ာ္ျဖတ္ သြားရမွာပဲ။ အမွားေပါင္းတစ္ေထာင္ မွားဖူးရင္အမွန္ေပါင္း တစ္ေထာင္သိသြားသလိုပါပဲ။ အဲ.... တစ္ခုေတာ့ သတိထား။ အမွားတစ္ခုထဲကိုပဲ ထပ္ခါထပ္ခါ မက်ဴးလြန္နဲ႔ေနာ္။

တစ္ခါတစ္ရံဘဝအတြက္ အခြင့္အေရးေကာင္းဆိုတာ ေစာင့္ႏိုင္၊ေအာင့္ႏိုင္မွ ရတယ္ေလ လူေတြရဲ့ျဖစ္တည္ မွဳ သဘာဝအရ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ မတူညီတာေတြ ကြဲလြဲတာေတြရွိမွာပဲ။ အဲဒါေတြကို အျပစ္ တင္ျပီး စိတ္နာမုန္းတီးရမယ္ဆိုရင္ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာနဲ႔ေပ်ာ္ရႊင္ခ်ိန္ဆိုတာ ဘယ္ေတာ့ရွိေတာ့မွာလဲ။ စကားပံု တစ္ခုရွိတယ္။ “ဆင္းရဲဒုကၡက အိမ္ေရွ႔တံခါးကိုလာေခါက္ရင္ ခ်စ္ျခင္းက ျပတင္းေပါက္က ထြက္ေျပးသြား တယ္”တဲ့။ ဒါေၾကာင့္ ဆင္းရဲဒုကၡေတြမ်ားလာရင္ လူအခ်င္းခ်င္း ခ်စ္ခင္မွဳေတြက ထြက္ေျပးသြားေလေရာ့ လား လို႔ေတြးမိတယ္။

ဒါေပမယ့္ တစ္ခါတစ္ေလ ျဖစ္ခ်င္တာနဲ႔ျဖစ္သင့္တာမွာ ျဖစ္သင့္တာကို ၾကိတ္မွိတ္လုပ္ရတယ္။ ဒါမွဘဝေတြ က တိုးတတ္ေတာက္ေျပာင္လာမွာေပါ့။ ျဖစ္ခ်င္တာကို ျဖစ္ခြင့္ရခဲ့ရင္ေတာ့ ပိုျပီးေတာက္ေျပာင္လာမွာ ေသခ်ာပါတယ္။

(15.3.10.တနလၤာ)မွာ Multiply မွာေရးခဲ့တာပါ။

ဘ၀ဆုိတာ ရွင္သန္ျခင္း။

ကြ်န္မရဲ့ဘဝ ေနာက္ပိုင္းအခ်ိန္ေတြကို သဘာဝက်က် ေကာင္းမြန္ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ျဖတ္သန္းၾကည့္ဖို႔ စိတ္ကူး 

ေလးေတြရွိတယ္။ ဒီေခတ္ထဲမွာ လူေတြက နည္းပညာတိုးတတ္မႈေတြ ေနာက္တေကာက္ေကာက္ လိုက္ၾကရ တယ္။ စားဝတ္ေနေရးေနာက္ လိုက္ၾကတယ္။ ေအာင္ျမင္မႈေနာက္ လိုက္ၾကရတယ္။ စိတ္ခ်မ္းသာမႈ၊ စိတ္ေပ်ာ္ရႊင္မႈ အေတာ္ၾကီးနည္းပါး လာၾကတယ္။

စိတ္ခ်မ္းသာ ေပ်ာ္ရႊင္မႈဆိုတာ ကိုယ္တိုင္ဖန္တီး ေမြးယူရတဲ့အရာလို႔ ကြ်န္မနားလည္ထားတယ္။ ဘဝထဲမွာ ကြ်န္မတို႔အဆိုးေတြ၊ ဒုကၡေတြ၊ အခက္အခဲေတြ မလႊဲမဖယ္သာ ၾကံဳေတြ႔ႏိုင္ေပမယ့္ အဲဒီ့ထဲကမွ အေကာင္းေတြ ေက်နပ္ႏွစ္သိမ့္စရာေတြ ရရွိဖို႔လည္း ၾကိဳးစားရွာေဖြဖန္တီးယူၾကရမွာပဲေလ။

မနက္ခင္း အိပ္ရာႏိုးခြင့္ရတာကိုက အခြင့္အေရးတစ္ခုပဲေလ။ တစ္ရက္တစ္မနက္ အသက္ရွင္ခြင့္ေလးကိုပဲ ဆုေၾကးတစ္ခုလို သတ္မွတ္မိပါတယ္။ တစ္ေန႔တစ္မနက္ အသက္ရွင္ေနရတာကိုက အေကာင္းဆံုး ဆုလာဘ္ပဲ။ ဘဝမွာအေကာင္းဆံုး ေနထိုင္ခြင့္၊ ရွင္သန္ခြင့္၊ ရပ္တည္ခြင့္ေတြရမယ္။ ေပ်ာ္ရႊင္စြာဖန္တီး လုပ္ေဆာင္ခြင့္ေတြရမယ္။ ဒါကိုက အခြင့္ထူးပါပဲ……။

ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲယူဖို႔ ေၾကာက္ရြံ႕မေနသင့္ဘူး။ ႏြံထဲမွာအနစ္ခံျပီး ဘဝေတြကို စေတးပစ္စရာမလိုဘူး။ အခ်ိန္ဆိုတာ ဘယ္ေတာ့မွ မေႏွာင္းပါဘူး။ ကိုယ္နစ္ခဲ့တာ၊ ကိုယ္လြဲမွားခဲ့တာ အခ်ိန္ၾကာျမင့္ခဲ့တယ္ ဆိုရင္ေတာ့လည္း ခ်က္ခ်င္းၾကီး ျပဳျပင္ယူလို႔ မရႏိုင္ဘူးေလ။ အဲဒီ့အခ်ိန္ေတြအတိုင္း ဆတူအခ်ိန္အတိုင္း အတာတစ္ခု ေပးဆပ္ေစာင့္စား ယူသင့္တာေပါ့ေလ။

ဆက္ခနဲ ခ်က္ခ်င္းျပန္ေကာင္းဖို႔ လုပ္ယူလို႔ေတာ့မရႏိုင္ဘူး။ ကိုယ့္အတြက္ အေကာင္းဆံုးနားလည္ စာနာေပးႏိုင္မယ့္ လူ႔အသိုက္အဝန္းေလးတစ္ခုရဖို႔ ျဖစ္တည္ဖို႔ဖန္တီး တည္ေဆာက္ယူၾကရမွာပဲ။ ကြ်န္မတို႔ဘဝမွာ လမ္းေတြအမ်ားၾကီး ျဖတ္သန္းေက်ာ္လႊားခဲ့ၾကျပီးျပီ။ ခ်န္ထားခဲ့ရတဲ့အရာ အခ်ိဳ႕ရွိသလို အသစ္တစ္ဖန္ ေမွ်ာ္လင့္စရာေတြလည္း တျပန္႔တေျပာ မကုန္ဆံုးႏိုင္ေအာင္ပဲေပါ့။ ေကာင္းကင္က ၾကည္လင္ေနဦးမွာပါ။

ေျမသားကလည္း ခိုင္ခံံ့ေသခ်ာေနဦးမယ္။ လတ္ဆက္တဲ့ေလေျပ၊ စိမ္းသစ္တဲ့သဘာဝတရား အျမဲတည္ ရွိေနဦးမယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ေတြထဲက က်မတို႔ဘာေတြမ်ား ရယူႏိုင္ၾကဦးမလဲ။ ကိုယ့္အတြက္၊ ကိုယ့္ပတ္ဝန္းက်င္ အတြက္ ဘာေတြမ်ား စြမ္းေဆာင္ေပးႏိုင္ၾကဦးမလဲ။ ဘဝဆိုတာ အသစ္အသစ္ေသာ အရာေတြႏွင့္ အေကာင္းဆံုး တည္ေဆာက္ခြင့္ေတြ ဖန္တီးရယူႏိုင္ဖို႔ အခြင့္အေရးေတြ အမ်ားၾကီးရွိေနေသးတဲ့ အရာတစ္ခုပါ။

***တစ္ခ်ိုဳ႕ကဘဝကို ရွင္သန္ျခင္းလို႔ အဓိပၸါယ္ဖြင့္တယ္။***

အၾကိမ္ၾကိမ္တို႔အေၾကာင္း။

မႏၱေလးျမိဳ႕မဟာျမတ္မုနိဘုရား ပရဝုဏ္အတြင္းရွိ ရခိုင္ကုလားရုပ္ၾကီးမ်ားမွာ ရခိုင္ ကုလားရုပ္ၾကီးမ်ား ဟု ေခၚၾကေသာ္လည္း စင္စစ္ ထိုအရုပ္ၾကီးမ်ားသည္ ေၾကးသတၳဳျဖင့္ ထူထူထဲထဲ သြန္းလုပ္ထားေသာ ဗိသွ်ႏူးနတ္ရုပ္ၾကီးမ်ား ျဖစ္ၾကသည္။ ထိုအရုပ္ၾကီးမ်ားသည္ ဘိုးေတာ္ဘုရားလက္ထက္ ရခိုင္မွေရာက္လာ ၾကျခင္းျဖစ္သည္။                            

ဝမ္းနာေရာဂါရွိေသာ သူမ်ားသည္ ထိုအရုပ္မ်ား၏ ခ်က္ကိုႏွိဳက္လွ်င္ ေရာဂါေပ်ာက္သည္ ဟုဆို သျဖင့္ ျမန္မာျပည္ အရပ္ရပ္မွ ေရာက္လာၾကေသာ ဘုရားဖူး မ်ားအနက္ ဝမ္းနာ ေရာဂါေပ်ာက္ခ်င္ သူတို႔က ထိုေၾကးရုပ္ၾကီးမ်ား၏ ခ်က္ကိုလက္ျဖင့္ ႏွိဳက္ၾကပြတ္ၾကသည္။ ဝမ္းနာေရာဂါ ေပ်ာက္ခ်င္သူ ေရွ႔လူေတြလိုပင္ ဝမ္းနာေရာဂါ ေပ်ာက္ခ်င္သူ ေနာက္လူမ်ားကလည္း သူတစ္လက္ငါတစ္လက္ ထိုေၾကးရုပ္တို႔၏ ခ်က္ကို အဆက္ဆက္ ပြတ္ခဲ့၊ႏိွဳက္ခဲ့ၾကသည္။ လက္ျဖင့္ ပြတ္ရုံ၊ႏွိဳက္ရုံမွ်ျဖင့္ ထိုအရုပ္ၾကီးေတြ ဘာမွမျဖစ္ႏိုင္ ဟု ေရွ့ေရွ့က ႏွိဳက္ခါစ ပြတ္ခါစလူေတြ ထင္မိခဲ့ၾကမည္။

သို႔ရာတြင္................ ထူထည္းမာေက်ာေသာ ေၾကးသတၳဳပင္ျဖစ္ေသာ္ျငားလည္း ႏွစ္ကာလၾကာရွည္စြာ အဆက္ဆက္အခါခါ အၾကိမ္ၾကိမ္အဖန္ဖန္ ပြတ္ခဲ့၊ႏွဳိက္ခဲ့မွဳေၾကာင့္ ယခုအခါတြင္ ထိုေၾကးရုပ္ၾကီးမ်ား၏ ခ်က္ေတြ၊ေဟာင္းေလာင္းေပါက္ေနၾကျပီ၊ ထိုမွ်မကေသး အရုပ္ၾကီးတုိ႔၏ မ်က္စိကိုပြတ္လွ်င္၊ မ်က္စိေရာဂါေပ်ာက္သည္ဟု မည္သူက စေျပာခဲ့သည္မသိ၊ မ်က္စိကိုလည္း စဥ္ဆက္ပြတ္ခဲ့ၾကရာ ယခုအခါ ထိုအရုပ္ၾကီးမ်ား၏ မ်က္စိမ်ားလည္း ေပါက္ကုန္ၾကျပီ။                 

ဓမၼပဒတြင္ “အနည္းငယ္ေသာ မေကာင္းမွဳသည္ ငါ့အားအက်ိဳးသက္ေရာက္လာလိမ့္မည္ မဟုတ္ဟု မေကာင္းမွဳကို မထီမဲ့ျမင္မထင္မွတ္ရာ၊ အထင္မေသးရာ၊ မိုးေရေပါက္တို႔ အၾကိမ္ၾကိမ္ က်ဖန္မ်ားလာေသာ အခါ ေရအိုးၾကီးသည္ပင္ ျပည့္လွ်ံသြားသကဲ့သို႔ မိုက္ေသာသူတို႔သည္ အနည္းငယ္၊ အနည္းငယ္မွ်ေသာ မေကာင္းမွဳကို ျပဳဖန္မ်ားေသာအခါ မေကာင္းမွဳျဖင့္ ျပည့္ေလေတာ့၏။”

“အနည္းငယ္ေသာ ေကာင္းမွဳသည္ ငါ့အားအက်ိဳးသက္ေရာက္လာမည္ မဟုတ္ဟု ေကာင္းမွဳကို မထီမဲ့ျမင္ မထင္မွတ္ရာ၊ အထင္မေသးရာ၊ မိုးေရေပါက္တို႔ အၾကိမ္ၾကိမ္ က်ဖန္မ်ားလာေသာအခါ ေရအိုးၾကီးသည္ ပင္ ျပည့္လွ်ံသြားသကဲ့သို႔ ပညာရိွသည္ အနည္းငယ္၊ အနည္းငယ္မွ်ေသာ ေကာင္းမွဳကို ဆည္းပူးဖန္မ်ားေသာ အခါ ေကာင္းမွဳျဖင့္ ျပည့္ေလေတာ့၏။”

ဒီလိုပါပဲ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စု ကင္တပ္ကီ Kentucky နယ္ရွိ ထံုးေက်ာက္ကုန္းျမင့္မ်ားမွဂူမ်ား၊ နယူးမက္ဆီကိုရွိ ေပ-၄၀၀၀ခန္႔ ရွည္လ်ားေသာ ေပ-၃၀၀၀ခန္႔ ျမင့္ေသာ ေပ-၆၀၀မွ်က်ယ္ေသာ ကားလ္စဗတ္ Carlsbad Cavern ထံုးေက်ာက္လိွဳဏ္ဂူ၊ ထို႔ေနာက္ ျမန္မာျပည္ပင္းတယျမိဳ႕နားက ထံုးေက်ာက္ လိွဳဏ္ဂူမ်ား၊ ထိုထိုလိွဳဏ္ဂူမ်ားအတြင္း၌ အဆန္းတက်ယ္ ပံုသဏၭာန္မ်ိဳးစံု ျဖစ္ေပၚေနေသာ ေက်ာက္စက္ ပန္းဆြဲ၊ ေက်ာက္စက္မိုးေမွ်ာ္တို႔ ရွိၾကသည္။ ထံုးေရ   (ကယ္လ္စီယမ္ဟိုက္ဒေရာဆိုက္) စက္ တို႔တစ္ေပါက္

ေပါက္ အထပ္ထပ္ အၾကိမ္ၾကိမ္က်ရာမွ ႏွစ္ကာလ ၾကာရွည္လာေသာအခါ ထံုးမ်ားတျဖည္းျဖည္း စုပံုျခင္းျဖင့္ ထိုသို႔ေက်ာက္စက္ပန္းဆြဲ၊ ေက်ာက္စက္မိုးေမွ်ာ္တို႔ ျဖစ္လာၾကျခင္း ျဖစ္သည္။

ရခိုင္ေၾကးရုပ္တုၾကီးေတြ ဝမ္းေပါက္၊ မ်က္စိေပါက္၊ ျဖစ္ရျခင္းသည္ မျဖစ္စေလာက္ဟု ထင္ရေသာ ထိမွဳ၊ ပြတ္မွဳတို႔အၾကိမ္အေရအတြက္မ်ားစြာျဖစ္ျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ ေက်ာက္စက္ပန္းဆြဲ၊ ေက်ာက္စက္မိုးေမွ်ာ္တို႔ အဆန္းတက်ယ္ ျဖစ္ရျခင္း၌လည္း မျဖစ္စေလာက္ဟုထင္ရေသာထံုးေရစက္က်ျခင္းတို႔ အၾကိမ္အေရအ တြက္ မ်ားစြာျဖစ္ျခင္းေၾကာင့္ျဖစ္သည္။

မျဖစ္စေလာက္တို႔ အၾကိမ္ၾကိမ္ျဖစ္ေသာအခါ ျဖစ္ေလာက္သြားၾက သည္။  ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္ေတြ ျဖစ္သြားၾကသည္။  

…………………………………………………………………………………………

ဒီေတာ့ သူငယ္ခ်င္းတုိ႔ေတြလည္း ဘာမွမျဖစ္ေလာက္ပါဘူးဆိုျပီး ဘဝမွာအမွား လုပ္မိခဲ့တာေလးေတြ ရွိပါလိမ့္မယ္။ နည္းနည္းကေန မ်ားမ်ားျဖစ္သြားတတ္တာကို ဒီစာေလးေတြက ေထာက္ျပေနပါတယ္။ မေကာင္းတာေတြကို နည္းနည္းေလးပါ မျဖစ္ေလာက္ပါဘူးလို႔ လုပ္မိတဲ့အခါမွာ ဒီိစာေလးေတြကို သတိရမိျပီး သူငယ္ခ်င္းတို႔ေတြ သတိျပဳဆင္ျခင္ႏိုင္ေအာင္ပါ။                

အလြဲမာန၏ လားရာကို ဖန္ဆင္းသူ ....။(သို႔) အုန္းဆံၾကိဳး၏ဘဝဇာတ္ေၾကာင္း...။

လမ္းေထာင့္က ေဆးလိပ္၊ ကြမ္းယာဆိုင္ေဘးမွာ ေဆးလိပ္ညွိဖို႔ မီးရွိဳ႕ထားတဲ့ အုန္းဆံၾကိဳးကို သတိထားမိ ရဲ့လား။ အဲဒီအုန္းဆံၾကိဳးက မာနတတ္ေနတယ္။ တတ္ေနတဲ့ မာနက အၾကီးအက်ယ္ပဲ။ ဘယ္အရပ္ကလိပ္ တဲ့ ေဆးေပါ့လိပ္မ်ိဳးပဲျဖစ္ျဖစ္ သူ႔ကိုလာညွိရင္ သူကေလာင္ကြ်မ္းပစ္ႏိုင္တယ္လို႔ ဘဝင္ျမင့္တယ္။ အေကာင္း ဆံုး နာမည္အၾကီးဆံုးဆိုတဲ့ စီးကရက္ဟာလည္း သူ႔ကိုညွိလိုက္ရင္ သူကေလာင္ကြ်မ္းပစ္ႏိုင္တယ္ဆိုျပီး စိတ္ ထားဝတိ ံျဖစ္ေနတယ္။

ဘယ္ေလာက္ဂုဏ္သေရရွိတဲ့၊ ဘယ္ေလာက္ခမ္းနားထယ္ဝါတဲ့ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းတဲ့ တံဆိပ္မ်ိဳးကပ္ထား တဲ့ ေဆးျပင္းလိပ္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ သူ႔ကိုလာျပီးညိွၾကည့္စမ္းပါလား၊ ေလာင္ကြ်မ္းသြားေစရမယ္လို႔ ၾကိမ္းဝါးတယ္။ ငါ့ကိုဂရုမစိုက္ပဲ ပစ္ထားရင္ အားလံုးအိုးမဲ့အိမ္မဲ့ ဘဝပ်က္သြားေအာင္ ဖန္တီးႏိုင္စြမ္းရွိတယ္လို႔ လဲ ျခိမ္းေျခာက္ေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီေထာင္လႊားမာနေတြနဲ႔ ျခိမ္းေျခာက္ေနတဲ့ အုန္းဆံၾကိဳးဟာ သူ႔ဟာ သူေလာင္ ကြ်မ္းရင္း၊ ေလာင္ကြ်မ္းရင္းနဲ႔ ေနာက္ဆံုးျပာျဖစ္သြားတယ္။

***********************************************************************************

ဒီလိုပါပဲ…ကြ်န္မတို႔ေတြရဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္မွာ ဘာမဟုတ္သည့္ အေျခအေန အေၾကာင္းတရားကို အမွီျပဳ၍ မာနအမ်ိဳးမ်ိဳးတတ္ေနသူမ်ားကို ခဏခဏ ေတြ႔ရၾကံဳရသည္။ ထိုသူမ်ားကို ေတြ႔တိုင္း အထက္ပါ ေဆးလိပ္ ညွိရန္မီးရွိဳ႕ထားေသာ အုန္းဆံၾကိဳးကို ျမင္ေယာင္မိပါတယ္။ လူေတြမွာ မာနတစ္မ်ိဳးမ်ိဳး ရွိေနၾကပါတယ္။ ထိုသို႔ရွိေနတဲ့သူမ်ားကို ၾကံဳေတြ႔တိုင္း အလြဲမာန၏ လားရာကို ဖန္ဆင္းေသာသူမ်ားကို တရားက်မိပါတယ္။

ဆရာၾကီးနႏၵာသိန္းဇံ “ေတြးခ်ိန္ခ်င့္စရာ”စာအုပ္ထဲမွ အေၾကာင္းအရာတစ္ခုကို အေျခခံျပီး ေတြးမိသလို ေရးလိုက္မိတာပါ။

ကၽြန္မေတြးမိသမွ်

“ဘဝအေတြ႔အၾကံဳမ်ားေအာင္ ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ”ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းကို ကြ်န္မဘာသာေမးျပီး ကိုယ့္ဖာသာပဲ ဒီလိုျပန္ေျဖၾကည့္မိတယ္။။

ေရွးေရွးတုန္း       လူေတြဟာ သူတို႔ရဲ့အမွားေတြကို စာအုပ္ေတြထဲမွာ ေရးသားထားခဲ့ၾကတယ္။ အမွန္ေတြကို 

ေရာေပါ့ အဲဒီလိုမ်ိဳးတန္ဖိုးရွိတဲ့ ကိုယ့္ဘဝအတြက္ အေထာက္အကူျပဳမယ့္ စာအုပ္ေတြကိုဖတ္ရင္ ဘဝအသိ အျမင္ေတြ ရင့္က်က္လာႏိုင္တာေပါ့။

ဒါေၾကာင့္ စာမ်ားမ်ားဖတ္သင့္တယ္။ ဒါေပမယ့္တစ္ခုေတာ့ရွိတယ္။ စာေပမွာကိုယ္စိတ္ေပ်ာ္ရႊင္ဖို႔ ဖတ္တဲ့ စာရယ္၊ ကိုယ့္ဘဝအသိဥာဏ္ ရင့္က်က္တိုးတတ္ဖို႔ ဖတ္တဲ့စာရယ္ (၂) မ်ိဳးရွိတယ္။ စိတ္ေပ်ာ္ရႊင္ဖို႔လည္း စာဖတ္ပါ။ အဲဒီလိုဖတ္တာထက္ ကိုယ့္ဘဝအသိဥာဏ္ ရင့္က်က္တိုးတတ္ဖို႔ကိုေတာ့ ဦးစားေပးဖတ္ သင့္ပါတယ္။

အဂၤလိပ္ေခတ္က ထမင္းစားဖို႔ တိုင္းတစ္ပါးသားကို မ်က္ႏွာလို မ်က္ႏွာရ လုပ္ၾကလြန္းလို႔ ဆရာၾကီး သခင္ကိုယ္ေတာ္မိွဳင္းက ေျပာဖူးတယ္။ “ထမင္းတစ္လုတ္အတြက္ ထင္းခုတ္စား လည္းရပါတယ္”တဲ႔။ ကြ်န္မရင္ထဲမွာ စြဲျငိသြားေစတဲ့ စကားေလးတစ္ခြန္းပါ။ ကိုယ္ရွင္သန္ဖို႔အေရး အားနည္းသူကို ဖိႏွိပ္၊ အားၾကီးသူကို ေဖာ္လံဖားနဲ႔ စတိုင္ေတာ့ မထြားခ်င္ပါဘူး။ အားနည္းသူကိုကူညီ၊ အားၾကီးသူကိုေလးစား ဘဝမွာခပ္ရုိးရုိးသမားပဲ ျဖစ္ခ်င္တယ္။ သူငယ္ခ်င္းတို႔ေရာ ဘယ္လိုလူမ်ိဳးျဖစ္ခ်င္သလဲ...........။

လူတစ္ေယာက္ရဲ့ စိတ္ဓာတ္ဟာ အျမဲတမ္းလည္း တတ္မေနသလို အျမဲတမ္းလည္းက်မေနဘူး။ ကြ်န္မကေတာ့ စိတ္ဓာတ္က်တဲ့အခ်ိန္ဆို စိတ္ဓာတ္ခြန္အားျဖစ္ေစတဲ့ စာေတြဖတ္၊ လမ္းညႊန္မွဳေပးႏိုင္တဲ့ မိဘဆရာသမား၊ မိတ္ေဆြစစ္ေတြဆီ ေလွ်ာက္သြားလိုက္တာပဲ။ သူတို႔ဆီက အားေပးႏွစ္သိမ့္မွဳႏွင့္အတူ အၾကံဥာဏ္ေကာင္းေတြ ရတတ္တယ္ေလ။

လူ႔ေလာကမွာ မိတ္ေဆြေတြကို ေပါင္းရမွာပဲ။ မိတ္ေဆြကိုေပါင္းတာ မိတ္ေဆြဆိုတဲ့စကားလံုး ေနာက္က “ေကာင္း” ဆိုတဲ့ စကားပါဖို႔အေရးၾကီးတယ္။ မိတ္ေဆြေကာင္းဆိုတာ အိတ္ေတြမေဖာင္းလည္း ကိုယ့္ေဘး နားမွာရွိတဲ့ လူမ်ိဳးကိုေခၚတာ။ ဒါေၾကာင့္မိတ္ေဆြေကာင္းနဲ႔ပဲ ေတြ႔ဆံုခ်င္တယ္။ မနက္ျဖန္ဆိုတဲ့ အနာဂတ္ ကာလကို ကိုယ္ကအေသအခ်ာ မပိုင္ဆိုင္ႏိုင္ေတာ့ ဘာမဟုတ္တဲ့ကိစၥေလးေတြနဲ႔ မိတ္ေဆြေတြရန္မျဖစ္ ၾကေစခ်င္ဘူး။ ကြ်န္မကေတာ့ မိတ္ေဆြေတြကို တစ္ကယ္တန္ဖိုးထား ခင္မင္တတ္တယ္။

လူတိုင္းမွာ လက္ပက္နာရီတစ္လံုးစီ ရွိသင့္တယ္လို႔ ကြ်န္မထင္တယ္။ ဘဝမွာကိစၥေတာ္ ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ အခ်ိန္နဲ႔ အလုပ္လုပ္ေနၾကတာပါ။ နာရီမဝတ္ေတာ့ အခ်ိန္မသိဘူး။ အခ်ိန္မသိေတာ့ အခ်ိန္ကိုမေလးစား ဘူးေပါ့။ အခ်ိန္ကို မေလးစားတဲ့သူဟာ ဘယ္ေတာ့မွ မတိုးတတ္၊ မေအာင္ျမင္ဘူး။ ေလာကၾကီးမွာ အလကားရတာကို အလကားပဲ အျဖစ္ခံလိုက္မယ္ဆိုရင္ ညံ့ရာက်ပါတယ္။ အခ်ိန္ဆိုတဲ့ ကာလရထားက ဘယ္ဘူတာမွမရပ္ဘူး။ ရပ္ခိုင္းလို႔လည္းမရဘူး။ “အခ်ိန္ႏွင့္ဒီေရသည္ လူကိုမေစာင့္”တဲ့။ ဒီေတာ့ အခ်ိန္ကိုသိ၊ အ ခ်ိန္ကိုေလးစားျပီး ထိပ္ဆံုးကို ေရာက္ေအာင္သြားလိုက္ပါ။

ေလာကမွာ ဘာပဲလုပ္လုပ္ ၾကိဳတင္ျပင္ဆင္ထားရင္ အမွားနည္းတာေပါ့။ ကဲ...ဒီေတာ့ သူငယ္ခ်င္းတို႔လည္း ဘဝမွာေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ့ျပီး အမွားနည္းခ်င္ရင္ ၾကိဳတင္ျပင္ဆင္မွဳ ေလးေတြ လုပ္ထားသင့္တယ္ေနာ္။

ဘဝရဲ့လမ္းေတြဟာ ဘယ္ေတာ့မွမေျဖာင့္ျဖဴးဘူး။ အခက္အခဲေတြ အတားအဆီးေတြက အနည္းနဲ႔အမ်ား ဆိုသလို ရွိေနၾကတာပါပဲ။ အဲဒါကို စိတ္ပ်က္ညည္းညဴေနလို႔ေတာ့ မျဖစ္ဘူး။ ဇြဲရွိရွိနဲ႔ ရင္ဆိုင္ေက်ာ္ျဖတ္ သြားရမွာပဲ။ အမွားေပါင္းတစ္ေထာင္ မွားဖူးရင္ အမွန္ေပါင္း တစ္ေထာင္သိသြားသလိုပါပဲ။ အဲ.... တစ္ခုေတာ့ သတိထား။ အမွားတစ္ခုထဲကိုပဲ ထပ္ခါထပ္ခါ မက်ဴးလြန္နဲ႔ေနာ္။

တစ္ခါတစ္ရံဘဝအတြက္ အခြင့္အေရးေကာင္းဆိုတာ ေစာင့္ႏိုင္၊ေအာင့္ႏိုင္မွ ရတယ္ေလ လူေတြရဲ့ျဖစ္တည္ မွဳ သဘာဝအရ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ မတူညီတာေတြ ကြဲလြဲတာေတြရွိမွာပဲ။ အဲဒါေတြကို အျပစ္တင္ျပီး စိတ္နာမုန္းတီးရမယ္ဆိုရင္ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာနဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္ခ်ိန္ဆိုတာ ဘယ္ေတာ့ရွိေတာ့မွာလဲ။ စကားပံုတစ္ခုရွိ တယ္။ “ဆင္းရဲဒုကၡက အိမ္ေရွ႔ တံခါးကို လာေခါက္ရင္ ခ်စ္ျခင္းက ျပတင္းေပါက္က ထြက္ေျပးသြားတယ္”တဲ့။ ဒါေၾကာင့္ ဆင္းရဲဒုကၡေတြမ်ားလာရင္ လူအခ်င္းခ်င္း ခ်စ္ခင္မွဳေတြက ထြက္ေျပးသြားေလေရာ့လားလို႔ေတြးမိ တယ္။

ဒါေပမယ့္ တစ္ခါတစ္ေလ ျဖစ္ခ်င္တာနဲ႔ျဖစ္သင့္တာမွာ ျဖစ္သင့္တာကို ၾကိတ္မွိတ္လုပ္ရတယ္။ ဒါမွဘဝေတြ က တိုးတတ္ေတာက္ေျပာင္လာမွာေပါ့။ ျဖစ္ခ်င္တာကို ျဖစ္ခြင့္ရခဲ့ရင္ေတာ့ ပိုျပီးေတာက္ေျပာင္လာ မွာ ေသခ်ာပါတယ္။

ခံစားေရးဖြဲ႔သူ

 မစိုး

ကၽြန္မႏွင့္အဖြားအို

အလုပ္သြား အလုပ္ျပန္ ဒီတံတားေလးေပၚက ကၽြန္မျဖတ္သန္းသြားေနၾက။ တံတားေလးေပၚမွာ အလွဴခံေနတဲ့ အဖြားအိုတစ္ေယာက္ကို ေန႔စဥ္ျမင္ေတြ႔ေနရလို႔ မ်က္မွန္းတန္းမိတာၾကာျပီ။ အလွဴခံေနတဲ့ အဖြားကေယာဂီ ၀တ္စံုေလး၀တ္ျပီး ညွိဳးငယ္ႏြမ္းပါးတဲ့ မ်က္လံုးေလးနဲ႔ ဇရာရဲ့အထုအေထာင္းကုိ အေတာ္ခံခဲ့ရျပီးပံုေပၚတယ္။ တံတားရဲ့ေလွကားအတတ္နားေလးမွာ အဖြားကိုျမင္ေနၾက။ ေန႔စဥ္တိုင္းလိုလို မိုးရြာရြာ၊ ေနပူပူ အဖြားရွိတတ္ တယ္။

ေန႔စဥ္ျမင္ေတြ႔လာေတာ့ အဖြားကိုသတိထားမိတဲ့အျပင္ အဖြားရဲ့မ်က္၀န္းေလးေတြကို သနားမိတာေၾကာင့္ ကၽြန္မတတ္ႏိုင္သေလာက္ေလး အဖြားကို အျမဲလွဴခဲ့တယ္။ မနက္အလုပ္သြားလို႔ တံတားေပၚအတတ္မွာ အဖြားကို ျမင္ေတြ႔ေနၾက၊ တစ္ေန႔မွာေတာ့ အဖြားကို မျမင္ခဲ့မိဘူး။ ညေနအလုပ္ကျပန္ေတာ့လည္း အဖြားကို မေတြ႔ဘူး။ ေန႔စဥ္ျမင္ေတြ႔ေနၾက မျမင္ရေတာ့ တံတားေပၚအျဖတ္မွာ ရင္ထဲမွာဟာတာတာနဲ႔ တစ္ခုခုလိုေန သလိုလိုနဲ႔ အိမ္ေရာက္ေလရာ အဖြားအေၾကာင္းက အေတြးထဲမွာ တ၀ဲလည္လည္။ အဖြားဘာျဖစ္ေနလဲ အသက္ၾကီးေတာ့ ေနမ်ားမေကာင္းဘူးလား။ အဖြားဘာျဖစ္ေနလဲ။ သြားရင္းလာရင္းတစ္ခုခုျဖစ္ေနလား။ အဖြားကိုျပဳစုမယ့္သူေရာ ရွိရဲ့လား။ ဆိုတဲ့အေတြးစေတြနဲ႔ .......

ေနာက္ေန႔အလုပ္သြားေတာ့လည္း အဖြားအတြက္ ပဲပလာတာေလး ၀ယ္ျပီးတံတားေပၚအတတ္ အဖြားကို မေတြ႔ျပန္ဘူး။ ဘယ္ေတြေရာက္လို႔ ဘာျဖစ္ေနလဲအဖြားရယ္။ အဖြားကိုရွာရတာ အဖြားအေၾကာင္းေတြးရတာ နဲ႔ စိ္တ္ထဲမွာ ေနလို႔မရခဲ့ဘူး။ ဒါဟာ ျမင္ပါမ်ားလို႔ ရလာတဲ့ သံေယာဇဥ္။

ငါးရက္ေျမာက္ေန႔မွာေတာ့ အဖြားကိုျပန္ေတြ႔ခဲ့တယ္။ အဖြားကိုေမးၾကည့္မိတယ္။ အဖြားမ်က္လံုးသြားခြဲတာ တဲ့။ သနားစရာအဖြားအို ျပဳစုမယ့္သူမရွိ အသက္အရြယ္ကၾကီးလာ ေနထိုင္စားေသာက္ဖို႔တစ္၀မ္းတစ္ခါး အတြက္ အလွဴခံေနရတာကို ျမင္ရေတာ့ မ်က္ရည္လည္တဲ့အထိ ရင္နင့္ေအာင္ ခံစားမိတယ္။ ကၽြန္မတတ္ႏိုင္ သေလာက္ေလး အဖြားကိုဒါနျပဳခဲ့တယ္။

လူဆိုတာ ျမင္ပါမ်ားလာရင္ သံေယာဇဥ္ဆိုတာ ျဖစ္လာတတ္တာကို ကၽြန္မခံစားမိသလိုေရးမိတယ္။ လူေတြ မွာထားခဲ့မိတဲ့ သံေယာဇဥ္တစ္ခုေၾကာင့္ စိတ္ပူမိတာေတြ ေသာကေလးေတြ ရလာတတ္တယ္။ ေဆြမ်ိဳးသား ခ်င္းမဟုတ္ေပမယ့္လည္း ကိုယ္ခ်င္းစာသနားမိစိတ္ေလးေၾကာင့္လည္း သနားလို႔ သံေယာဇဥ္ျဖစ္မိတယ္။ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္လည္း ဘ၀ကိုရုန္းကန္ေနရသူမို႔ အဖြားကို လွဴဒါန္းဖို႔ အမ်ားၾကီးမတတ္ႏိုင္ခဲ့ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မတတ္ႏိုင္သေလာက္ အဖြားကို လွဴခဲ့တယ္။ အဖြားနဲ႔ ကၽြန္မအၾကားမွာ မျမင္ရ၊မၾကားရတဲ့ သံေယာဇဥ္ ပါးပါးေလးရွိတယ္။ အဖြားကိုမျမင္မိရင္ ကၽြန္မရွာတတ္သလို ကၽြန္မကိုမေတြ႔ခဲ့ရင္လည္း အဖြားကေမးတတ္ျပီ အဖြားလိုမ်ိဳး အသက္အရြယ္ၾကီးလာခ်ိန္မွာ ျပဳစုသူမဲ့လို႔၊ ခိုကိုးရာမဲ့လို႔ အလွဴခံစားေနရတဲ့သူေတြ ဘယ္ေလာက္မ်ား ရွိသလဲ။ ဆိုတဲ့ အေတြးစမ်ားစြာႏွင့္အတူ............

ခံစားေရးဖြဲ႔သူ

 မစိုး

ဘ၀တိုက္ပြဲ

ဘ၀ဆိုတာ တိုက္ခိုက္ရွင္သန္တဲ့အရာတဲ့။ ဒီေတာ့ ရွင္သန္မွဳအတြက္ ဘ၀တိုက္ပြဲကို ဆင္ႏႊဲေနၾကရမွာပါ။ တိုက္ပြဲဆိုတဲ့အတိုင္း အလစ္အငိုက္၊ ခ်ံဳခိုအတိုက္ခံရတာေတြ ရွိမွာပါ။ ဒီေတာ့ ဒီလိုခ်ံဳခိုတိုက္ခိုက္တဲ့အခါမွာ ကိုယ့္မွာ တိုက္ပြဲကိုျပန္လည္တိုက္ခိုက္ဖို႔ ၀မ္းစာျပည့္ေနဖို႔လိုတာေပါ့။ အလစ္အငိုက္မခံရေအာင္ ဘ၀တိုက္ပြဲ အတြက္ ျပင္ဆင္ေလ့က်င့္သင့္တယ္။ 

တိုက္ပြဲတစ္ခုျဖစ္ျပီဆိုရင္ ႏုိင္ရင္ႏိုင္၊ မႏိုင္ရင္ရွံဳးတစ္ခုခုေတာ့ ရင္ဆိုင္ရမွာပဲ။ အဲဒီ့အခါမွာ ခံႏိုင္ရည္ရွိဖို႔ေတာ့ လိုတာေပါ့။ မုန္တိုင္းျပီးရင္ ေလေျပလာစျမဲပဲေလ။  

ဘ၀မွာ ေလျပည္ကုိခ်ည္း ေမွ်ာ္လင့္စရာမလုိပါ။ မုန္တုိင္းမွာလည္း ေအာက္ဆီဂ်င္ပါေလသည္။   

ဆရာတာရာမင္းေ၀ ေရးခဲ့တဲ့ စာစုေလးအတိုင္းပါပဲ။ ဒီေတာ့ဘ၀တိုက္ပြဲကို အားတင္းတိုက္ခိုက္ဖို႔ အားေမြးၾက ဖို႔ေတာ့လိုမယ္ေနာ္...။

ခံစားေရးဖြဲ႔သူ

မစိုး