တကယ့္သတၱိ။

အလုပ္တခုကို လုပ္ျဖစ္တယ္ မျဖစ္ဘူးဆိုတာ ကိုယ့္စိတ္ထဲက ယံုၾကည္စြာ ဆံုးျဖတ္လုပ္ကိုင္မွ ျဖစ္ေျမာက္ သြားတာမ်ိဳးပါ။ မိမိရဲ့စိတ္ထဲမွာ ေၾကာက္ရြ႔႔ံ႕တြန္႔ဆုတ္ေနရင္ ဘာမွမလုပ္ႏိုင္ပါဘူး။ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ မယံုၾကည္ ရင္ သူတစ္ပါးယံုၾကည္မႈဆိုတာ ေမွ်ာ္လင့္လို႔ေတာင္မရႏိုင္ပါဘူး။ အလုပ္တစ္ခု လုပ္ဖို႔လိုအပ္တဲ့ အဓိက တြန္းအားကို ေပးႏိုင္တဲ့လူကေတာ့ ပင္ကိုယ္သတၱိပါပဲ။

 အလုပ္တစ္ခုကို တကယ္လုပ္တဲ့အခ်ိန္မွာ မလုပ္မိဘဲ ေၾကာက္ရြံ႕တြန္႔ဆုတ္ေနျခင္းဟာ သတၱိေၾကာင္တာ ပါပဲ။ “ျဖစ္မွျဖစ္ပါ့မလား” လူေတြက ငါ့ကို ဘယ္လိုျမင္မလဲ၊ ဘယ္လိုထင္ၾကမလဲ၊ လုပ္လို႔မျဖစ္ရင္ ဒုကၡပါပဲ စသည္ျဖင့္ စစ္မေရာက္ခင္မွာ ျမားကုန္ေနတာက ယံုၾကည္မႈေလ်ာ့နည္းတာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

သတၱိေၾကာင္မႈ၊ မိမိကိုယ္ကို မယံုၾကည္ႏိုင္မႈဟာ လူကိုအေတာ္ ဒုကၡေပးပါတယ္။ အလုပ္တစ္ခုကို လုပ္မယ္ ၾကံရင္ ကိုယ့္ထက္ေရွ႕ေရာက္သူေတြ၊သာသူေတြ အမ်ားၾကီးေတြ႔ႏိုင္ပါတယ္။ ငါလုပ္တာ သူတို႔ေလာက္

ေကာင္းပါ့မလား။ ကဲ့ရဲ့စရာမ်ားျဖစ္ေနမလားစသည့္ အဆိုးေတြ ဝင္လာႏိုင္ပါေသးတယ္။

ဒါဟာစိတ္ေခ်ာက္ခ်ားမႈသက္သက္သာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေလာကမွာ ေအာင္ျမင္တယ္။ ျဖစ္ထြန္းတယ္ဆိုတာ

ေတြဟာ အေျခအေန အခ်ိန္အခါေပးရုံနဲ႔ မျပီးေသးဘူး။ အရည္အခ်င္းရွိရုံနဲ႔လည္း မရဘူး။ လုပ္ရဲကိုင္ရဲ ရွိဖို႔ လည္း လုိတယ္။ တစ္နည္းေျပာရရင္ သတၱိရွိဖို႔ လိုတယ္။ လုပ္ရင္ျဖစ္ႏိုင္မွန္း သိေနရုံနဲ႔ မလံုေလာက္ပါဘူး။ ဇြဲေကာင္းေကာင္းနဲ႔ အေကာင္အထည္ေဖာ္ လုပ္ကိုင္ရဲဖို႔ လိုပါတယ္။

တခ်ိဳ႕မ်ား လုပ္ဝံ့ဖို႔ေ၀းလို႔ ေတြးေတာင္ ေတြးမၾကည့္ပါဘူး။ ဒါဟာ ဘာနဲ႔တူသလဲဆိုေတာ့ ေငြထုပ္ၾကီး ခ်ေပးထာကို မေကာက္ရဲတာနဲ႔ အခြင့္အေရး လက္လြတ္သြားတဲ့ အျဖစ္မ်ိဳးနဲ႔ တူေနပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ သတၱိေၾကာင္လို႔ နစ္နာသြားတာမ်ိဳးပါ။ ေလာကမွာ ကိုယ့္ကိုကိုယ္မွလြဲ၍ ခ်ဳပ္တည္းေႏွာင္ဖြဲ႔ထားတဲ့ အရာ ဟာမရွိဘူး။ တျခားစည္းကမ္းတို႔၊ ဥပေဒတို႔ဆိုတာလည္း ကိုယ့္စိတ္ေလာက္ မထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္ၾကပါဘူး။ ကိုယ့္စိတ္က လုပ္ခ်င္မွျဖစ္တာပါ။ အလုပ္တခုကို လုပ္ျဖစ္တယ္။ မျဖစ္ဘူးဆိုတာ ကိုယ့္စိတ္က ယံုၾကည္စြာ ဆံုးျဖတ္လုပ္ကိုင္မွ ျဖစ္ေျမာက္သြားတာပါ။ မိမိရဲ့စိတ္ထဲမွာ ေၾကာက္ရြံ႔တြန္႔ဆုတ္ေနရင္ေတာ့ ဘာမွမလုပ္ 

ႏိုင္ပါဘူး။

ကိုယ့္ကိုကိုယ္မယံုၾကည္ရင္ သူတစ္ပါးယံုၾကည္မႈဆိုတာ ေမွ်ာ္လင့္လို႔ေတာင္မရႏိုင္ပါဘူး။ အလုပ္တစ္ခု လုပ္ဖို႔ လိုအပ္တဲ့ အဓိကတြန္းအားကို ေပးႏိုင္တဲ့ အစြမ္းအစကေတာ့ ပင္ကိုယ္သတၱိပါပဲ။ ပင္ကိုယ္ သတၱိ အသံုးခ်တဲ့ေနရာမွာလည္း သတိထားရမယ့္ အခ်က္တစ္ခု ရွိပါေသးတယ္။ အဲဒါကေတာ့ သတၱိကို အလြဲမသံုး ဖို႔ပါပဲ။ တခ်ိဳ႕က်ေတာ့ မဟုတ္တာလုပ္ဖို႔အတြက္မွာ သတၱိေကာင္းတတ္ၾကတယ္။ ဒီလိုတလြဲဆံပင္ေကာင္း

 ႏုိင္ေအာင္ မူးယစ္ေဆးဝါးေတြရဲ့ အကူအညီကိုပါ ယူတတ္ၾကပါေသးတယ္။

အရက္ေသာက္ျပီး ရဲေဆးတင္တဲ့လူမ်ိဳးေတြ ေတြ႔ဖူးၾကမွာပါ။ သူတို႔ေတြ အရက္မူးျပီး ထင္တာေတြ လုပ္ျဖစ္သြားေတာ့ ျပႆနာရႈပ္ကုန္တာပဲ ရွိတာေပါ့။ ေျပလည္သြားတယ္ ဆိုတာမ်ိဳးေတာ့ မၾကားဖူး သေလာက္ပါပဲ။ ဒီအလုပ္မ်ိဳးလုပ္ကိုင္တဲ့ လူေတြဟာ လက္ထဲက ပိုက္ဆံေတြ ျဖန္႔က်ဲျပီးမွ တစ္ခုစီလိုက္

ေကာက္သလို အဓိပၸါယ္မဲ့ အလုပ္ရႈပ္လိုက္တာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ေလာကၾကီးမွာ အခက္အခဲအတားအဆီး

ေတြဟာ ရွိေနမွာပါပဲ။ အခက္အခဲမရွိဘဲ အတားအဆီးကို မေက်ာ္လႊားရဘဲ ေအာင္ျမင္မႈဆိုတာမရႏိုင္ပါဘူး။

ဒါေၾကာင့္ေလာကရဲ့ ထိုက္တန္တဲ့ ပစၥည္းတစ္ခုခုလိုခ်င္တယ္ဆိုရင္ သတၱိရွိရွိ ၾကိဳးစားရမွာပဲ။ မိုက္ရူးရဲ အျပဳအမူမ်ိဳးေတြနဲ႔ေတာ့ ဘာမွမရႏိုင္ပါဘူး။ ေအာင္ျမင္မႈအတြက္ အဟန္႔အတားျဖစ္ေစတဲ့ အားငယ္စိတ္ကို ဖယ္ရွားျပီး သတၱိရွိလာေအာင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို လႈံ႔ေဆာ္အားေပးျပီး ေလ့က်င့္အားထုတ္ၾက၊ ၾကိဳးစားၾကပါ။ မည္သည့္ကိစၥမ်ိဳးကိုမဆို ေအာင္ျမင္ေက်ာ္လႊားႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။

ေမာင္ျမင့္ၾကည့္(စာေပဗိမာန္)

တစ္ခ်ိဳ႔ကကဏန္းေတြနဲ႔တူတယ္။

Some are like Crabs

A fisherman friend told me that one doesn’t need atop for a crab basket. If one of the crabs starts to climb up the side of the basket, the other  crabs will reach up and pull it  back down. Some people are a lot like crabs.

Charles L. Allen

တစ္ခ်ိဳ႔ကကဏန္းေတြနဲ႔တူတယ္။

တံငါမိတ္ေဆြတစ္ေယာက္က ကြ်န္ေတာ့္ကိုေျပာျပဖူးတယ္။ ကဏန္းထည့္တဲ့ျခင္းမွာ အဖံုးဖံုးစရာမလိုဘူး တဲ့။ ကဏန္းတစ္ေကာင္ခ်င္း ေဘးတြားတတ္လာတာနဲ႔ တျခားကဏန္းေတြကထျပီး အဲဒီအေကာင္ကို
ေအာက္ဆြဲခ်ၾကသတဲ့။ လူတခ်ိဳ႔ဟာ ကဏန္းေတြနဲ႔ အေတာ္တူဆိုပဲ။

ခ်ားလ္စ္၊ အယ္လ္၊ အယ္လင္

ဒီအဆိုအမိန္႔ကို ဖတ္လိုက္ရေတာ့ ပထမဦးဆံုးကဏန္းရဲ့ ရုပ္ပံုကို သြားျမင္ေယာင္မိတယ္။ မ်က္လံုးမ်က္ဆံ က ျပဴးေၾကာင္ေၾကာင္၊ ေျခေတြလက္ေတြက ခပ္မ်ားမ်ား၊ သြားေတာ့ ေဘးတိုက္ကန္႔လန္႔။ လူေတြထဲမွာ ခြတီးခြက်၊ ေျဖာင့္ေျဖာင့္စင္းစင္းမဟုတ္တဲ့ လူစားမ်ိဳးေတြ႔ရင္ ကဏန္းနဲ႔ႏွဳိင္းျပီး ေျပာေလ့ရွိၾကတာကိုလည္း သတိရမိတယ္။

ဒါေပမယ့္ ဒီေနရာမွာေတာ့ ခြက်တာေလာက္တင္ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ပိုျပီးနယ္က်ယ္လာတယ္။ ကဏန္း တစ္ေကာင္ရဲ့ အမူအက်င့္သာ မဟုတ္ေတာ့ဘဲ ကဏန္းအားလံုးနဲ႔ဆိုင္တဲ့ အေလ့အထၾကီး ျဖစ္လာတယ္။ ဒါကလည္း ျခင္းေတာင္းထဲ ဖမ္းထည့္လိုက္ေတာ့မွ ေပၚလာတာကိုး။ အက်ပ္အတည္း အခက္အခဲကေန လြတ္ေျမာက္ဖို႔၊ ဘ၀ရဲ့တိုးတတ္ရာ တိုးတတ္ေၾကာင္း အခြင့္အလမ္းရွာၾကဖို႔ ကိုယ္တတ္ႏိုင္သမွ် ရုန္းကန္ ၾကိဳးပမ္းၾကတာဟာ သက္ရွိသတၱ၀ါေတြရဲ့ သဘာ၀ပါပဲ။

အဲဒီလို ၾကိဳးပမ္းၾကတဲ့ ေနရာမွာ တစ္ဦး လြတ္ေျမာက္သြားတာ တိုးတတ္ေအာင္ျမင္သြားတာကို တစ္ဦးက အားေပးတတ္၊ ၀မ္းသာပီတိျဖစ္တတ္၊ ဂုဏ္ယူတတ္၊ နည္းခံမွတ္သားတတ္ရမယ္။ ကိုယ့္အလွည့္က်ေတာ့ လည္း သူ႔လိုအားၾကိဳးမာန္တတ္ ရုန္းကန္လွဳပ္ရွားတတ္ရမယ္။ ဒါမွသာ သတၱ၀ါအေပါင္း တိုးတတ္ရာ တိုးတတ္ေၾကာင္း၊ လြတ္ေျမာက္ရာလြတ္ေျမာက္ေၾကာင္း ျဖစ္ေပလိမ့္မယ္။

ခုေတာ့ ဒီလိုမဟုတ္ဘူး။ တစ္ဦးကလွဳပ္မယ္မၾကံနဲ႔ ဟုတ္ဟုတ္မဟုတ္ဟုတ္ ၀ိုင္းလွဳပ္ၾက။ တတ္မယ္မၾကံနဲ႔၊ တတ္တာျမင္တာနဲ႔ ၀ိုင္းဆြဲခ်ေတာ့တာပဲ။ ဘယ့္ႏွယ္ တတ္ပါေစဦးေတာ့ လား။ ျခင္းႏွဳတ္ခမ္း၀ေရာက္ သြားတာနဲ႔ပဲ ရာသက္ပန္ လြတ္ေျမာက္သြားေရာတဲ့လား။ ခဏတျဖဳတ္ ေစာင့္ၾကည့္စမ္းပါဦး။ အကဲခတ္စမ္း ပါဦး။ ေတာ္ၾကာ ျခင္း၀ေရာက္ခါမွ တံငါကေတြ႔သြားလို႔ “ဒီေလာက္ေတာင္ အျဖစ္သည္းလွတာ ေသဟ” ဆိုျပီး ကိုင္ေပါက္တာခံရရင္ ဘယ့္ႏွယ္လုပ္မလဲ။ ေရွ႔ကသြားတိုင္း အရင္ေရာက္မယ္လို႔ တထစ္ခ် တြက္လို႔ ရတာမဟုတ္ဘူး။

ကံ၊ဉာဏ္၊၀ီရိယ မွ်တေအာင္ က်င့္ၾကံအားထုတ္မွ လြတ္ေျမာက္ၾက၊ တိုးတတ္ေအာင္ျမင္ၾကတာပါ။ 
ေလွ၀မ္းထဲမွာ ဖမ္းမိတဲ့ ငါးသံုးေကာင္လိုေပါ့။ တစ္ေကာင္က ၀ီရိယပိုျပီး တဖ်ပ္ဖ်ပ္ထခုန္ေနေတာ့အျမင္ ကပ္တာနဲ႔ ရုိက္အသတ္ခံရတယ္။ တစ္ေကာင္က အေျခအေနေစာင့္ၾကည့္ျပီး အခါအခြင့္လည္းသင့္ေရာ လြတ္ေအာင္ ခုန္ထြက္သြားတယ္။ “ကံမရွိ ဉာဏ္ရွိတိုင္းမြဲ”၊ ကံေကာင္းရင္ လြတ္မွာပဲဆိုျပီး ဆင္ေျခ ဆင္လက္ေတြနဲ႔ မွိန္းစက္ေနတဲ့ အေကာင္ကေတာ့ ကမ္းကပ္တဲ့အခါ တံငါသည္လက္ထဲ ကန္႔လန္႔ကန္႔လန္႔ ပါသြားတယ္ မဟုတ္လား။

ဒါကို ကဏန္းေတြမသိၾက၊ နားမလည္ၾကဘူး။ မသိနားမလည္တဲ့အတြက္ ျပဳျပင္ဆင္ျခင္ၾကမွာလည္း မဟုတ္ဘူး။ မျပဳျပင္သမွ် ကာလပတ္လံုး ကဏန္းျခင္းမွာ အဖံုးအဖိမပါျဖစ္ေနဦးမွာပဲ။ ျဖစ္ပေစေလ။

မျဖစ္ေစခ်င္တာက မဆီမဆိုင္ လူက ကဏန္းနဲ႔သြားတူေနတာ။ သူတစ္ပါးလြတ္လပ္တာ၊ ၾကီးပြားတိုးတတ္ တာကို ေအာက္ဆြဲခ်ခ်င္တဲ့ စိတ္ဓာတ္မ်ိဳး၊ အမူအက်င့္မ်ိဳးဟာ လူ႔ေလာကမွာ မထားအပ္မထားရ၊ မလုပ္ အပ္၊ မလုပ္ရဘူး။ အမ်ားသူငါ လြတ္လပ္မွဳ၊ ၾကီးပြားတိုးတတ္မွဳအတြက္ မိမိအပါအ၀င္ အမ်ားသူငါက
သာဓု ေခၚႏိုင္ရမယ္။ လွိဳက္လွိဳက္လွဲလွဲ လက္ခုပ္ၾသဘာတီးျပီး ၾကိဳဆိုႏိုင္ရမယ္။ အဲဒါဟာ လူ႔ေလာကမွာ လူေတြ က်င့္ၾကံေနထိုင္အပ္တဲ့ လူက်င့္တရား။

ကဏန္းေလာကမွာ ကဏန္းက်င့္တရားႏွင့္အညီ က်င့္သံုးေနထိုင္ၾကသလို လူ႔ေလာကမွာလည္း လူက်င့္ တရားႏွင့္အညီ က်င့္သံုးေနထိုင္တတ္ဖို႔ ၾကိဳးစားၾကရေပလိမ့္မယ္။ လူျဖစ္ပါလ်က္နဲ႔ ကဏန္းကိုအတုခိုးျပီး ကဏန္းအခ်ိဳးမ်ိဳးေတာ့ မခ်ိဳးမိေစနဲ႔။ မေတာ္လို႔ လူရင့္မာၾကီးက အဖံုးမပါတဲ့ ကဏန္းျခင္းထဲ ကားရား က်ျပီး ျပန္ဖက္တတ္လို႔မရ ျဖစ္ေနရင္ မခက္ေပဘူးလား။

ဆရာျမင့္စိုးလွိဳင္ရဲ့စကားေနာက္တရားပါ စာအုပ္မွ ျပန္လည္မွ်ေ၀လိုက္ပါတယ္။

(S) ငါးလံုး လွဳပ္ရွားမွဳ

စက္ရုံတိုင္းတြင္ တိုးတတ္ေအာင္ျမင္ေစေရးအတြက္ လိုက္နာသင့္ေသာ (S) ငါးလံုး လွဳပ္ရွားမွဳ  

ဂ်ပန္ႏိုင္ငံသည္ ကမၻာေပၚတြင္ စက္မွဳလက္မွဳ တီထြင္ၾကံဆမွဳႏွင့္ စီးပြားေရးတြင္ ကမၻာ့ထိပ္တန္း သို႔ ေရာက္ရွိေနျပီးျဖစ္ေသာ ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံျဖစ္သည္။ ဂ်ပန္လူမ်ိဳးမ်ားသည္ အခ်င္းခ်င္းစည္းလံုးမွဳရွိျခင္း၊ တစ္ဦးေပၚတစ္ဦး အျပန္အလွန္ ေလးစားမွဳရွိျခင္း၊ စည္းကမ္းကို ရုိေသလိုက္နာေလးစားျခင္း၊ အစုအဖြဲ႔လိုက္ တာ၀န္ယူမွဳရွိျခင္းစသည့္ ထူးျခားေသာ စရုိက္လကၡဏာမ်ား ရွိၾကပါသည္။ ယခု ရွင္းလင္းတင္ျပသြား မည္ျဖစ္ေသာ အက္(စ္)ငါးလံုးလွဳပ္ရွားမွဳသည္ ဂ်ပန္ႏိုင္ငံမွ စတင္ခဲ့၍ ယခုအခါဂ်ပန္ႏိုင္ငံမွ ရင္းႏွီးျမွဳပ္ႏွံမွဳ မ်ားရွိေသာ တရုတ္ႏိုင္ငံ၊ ယိုးဒယားႏိုင္ငံ၊ မေလးရွားႏိုင္ငံ စသည္မ်ားႏွင့္ ကမၻာအ၀ွမ္းတြင္ က်င့္ေဆာင္ အသံုးျပဳလ်က္ရွိၾကပါသည္။ အက္(စ္)ငါးလံုး ဆိုသည္မွာ ဂ်ပန္ဘာသာ စကားလံုးမ်ားကို အဂၤလိပ္စကားလံုး မ်ားျဖင့္ေရးရာတြင္ စကားလံုး၏ ထိပ္ဆံုးအဂၤလိပ္စာလံုးမ်ားမွာ အက္(စ္)မ်ား ျဖစ္ေနျခင္းေၾကာင့္ အတိုေကာက္ အက္(စ္)ငါးလံုးဟု ေခၚတြင္ျခင္းျဖစ္ပါသည္။ 

SEIRI, SEITON, SEISO, SEIKETSU, SHITSUKE.
တစ္ခုျခင္းအားျဖင့္ အဓိပၸာယ္ အတိုခ်ံဳးရွင္းျပပါမည္။ 

(1) SEIRI= SORTING OUT, စိစစ္ေရြးခ်ယ္ စြန္႔ပစ္ျခင္း။ 

လုပ္ငန္းခြင္တြင္ မလိုအပ္ေသာ ပစၥည္းအမယ္မ်ားအား ေရြးခ်ယ္၍ စြန္႔ပစ္ျခင္း။  

(2) SEITON= SYSTEMTIC, စနစ္တက် စီစဥ္ထားရွိျခင္း။ 

လုပ္ငန္းခြင္တြင္ လိုအပ္မည့္ကရိယာ တန္ဆာပလာမ်ားအား စနစ္တက် အစီအရီထားရွိျခင္း။ (လိုအပ္လ်င္လိုအပ္သလို အလြယ္တကူ ေကာက္ယူအသံုးျပဳႏိုင္ရန္) 

(3) SEISO=SPICK and SPAN, သန္႔ရွင္းသပ္ရပ္ျခင္း။ 

လုပ္ငန္းခြင္ေနရာတြင္ ဖုန္အမွိဳက္သရုိက္မ်ား အျမဲတေစ မရွိေနေစရန္ အစဥ္အျမဲ သန္႔ရွင္းစင္ၾကယ္ေစရန္ လုပ္ေဆာင္ထားျခင္း။ 

(4) SEIKETSU= SERENE, တည္ျငိမ္ၾကည္လင္ျခင္း။ 

အထက္ပါ SEIRI,SEITON,SEISO အစဥ္အျမဲ ဂရုတစိုက္ျပဳလုပ္ပါက လုပ္ငန္းခြင္ ပတ္၀န္းက်င္သည္ တည္ျငိမ္ၾကည္လင္ေသာ ပတ္၀န္းက်င္ျဖစ္လာပါမည္။ ထိုအခါ မိမိအလုပ္အား ျမင့္မားေသာစံႏွဳန္းမ်ား   ေရာက္ရွိေစ၍ အေထာက္အကူျပဳမည္ ျဖစ္ပါသည္။ 

(5)SHITSUKE=STICK TO SELF, ျပဳစု၊ ပ်ိဳးေထာင္၊ ဆံုးမျခင္း။ 

လုပ္ငန္းခြင္အတြင္းခ်မွတ္ထားေသာ စည္းမ်ဥ္းစည္းကမ္းမ်ားအား လုပ္သားအားလံုးမွ ေကာင္းစြာလိုက္နာ က်င့္သံုးေစရန္ ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ျခင္း၊ တို႔မွတဆင့္ လုပ္သားအားလံုးမွ အလိုအေလွ်ာက္ လိုက္နာေဆာင္ရြက္ လာျခင္း။ အက်ိဳးေက်းဇူးမ်ား။ 

 (၁)သန္႔ရွင္းသပ္ရပ္ၾကည္သာ ေအးျငိမ္းမွဳရွိသည့္ လုပ္ငန္းခြင္သည္ ၎၏အက်ိဳးဆက္အျဖစ္ အလုပ္သမား မ်ား၏ စိတ္ဓာတ္ေရးရာ ျမင့္မားတိုးတတ္မွဳကို ျဖစ္ေစျခင္း။ (၂)သန္႔ရွင္းသပ္ရပ္ၾကည္သာ ေအးျငိမ္းမွဳရွိသည့္ လုပ္ငန္းခြင္သည္ ၎၏ အက်ိဳးဆက္အျဖစ္ လုပ္ငန္းခြင္ အႏၱရာယ္မ်ား အားလံုးမွ ကင္းရွင္းေစႏိုင္ျခင္း။

(၃)သန္႔ရွင္းသပ္ရပ္ၾကည္သာ ေအးျငိမ္းမွဳရွိသည့္ လုပ္ငန္းခြင္သည္ ၎၏ အက်ိဳးဆက္အျဖစ္ ကုန္ၾကမ္း၊ ကုန္ေခ်ာ စသည့္ပစၥည္းအမ်ိဳးမ်ိဳးကို အခ်ိန္မွီ ေပးပို႔ႏိုင္စြမ္းရွိေစျခင္း။ (၄)သန္႔ရွင္းသပ္ရပ္ၾကည္သာ ေအးျငိမ္းမွဳရွိသည့္ လုပ္ငန္းခြင္သည္ ၎၏ အက်ိဳးဆက္အျဖစ္ ကုန္ထုတ္စြမ္း အား ျမင့္မားတိုးတတ္မွဳရွိေစျခင္း။ 

(၅)သန္႔ရွင္းသပ္ရပ္ၾကည္သာ ေအးျငိမ္းမွဳရွိသည့္ လုပ္ငန္းခြင္သည္ ၎၏ အက်ိဳးဆက္အျဖစ္ ကုန္ပစၥည္းမ်ား၊ ေဆာင္ရြက္မွဳမ်ား၏ အရည္အေသြးတို႔ကို ျမင့္မားတိုးတတ္ေစျခင္း။ (၆)သန္႔ရွင္းသပ္ရပ္ၾကည္သာ ေအးျငိမ္းမွဳရွိသည့္ လုပ္ငန္းခြင္သည္ ၎၏ အက်ိဳးဆက္အျဖစ္ ကုန္က်စရိတ္မ်ားကို ေလ်ာ့နည္းသက္သာေစျခင္း။ 

(၇) ၎အျပင္အျခားေသာ အက်ိဳးေက်းဇူးမ်ားကိုလည္း ျဖစ္ထြန္းေစႏိုင္ပါသည္။ 

(ေဒါက္တာ၀င္းျမင့္၏ ေဆာင္းပါးအား မွီျငမ္းပါသည္။) 

 

ပြင့္လင္းေသာလူငယ္ဘဝ

လူ႔သဘာ၀အရပဲ ဆိုပါရေစ။ ပတ္၀န္းက်င္နဲ႔ကင္းလို႔မရတာမို႔ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံေရးမွာ အဆင္ေျပျခင္း၊ အဆင္မေျပျခင္းစတာေတြကို ၾကံဳဆံုၾကရပါတယ္။ သူမ်ားတကာအေပၚ ကိုယ့္ရဲ့ျပဳမူဆက္ဆံပံုဟာ ပတ္၀န္း က်င္ရဲ့ ကိုယ့္အေပၚတံု႔ျပန္ဆက္ဆံပံုေတြဟာ တစ္ထပ္တည္းက်တယ္လို႔ မဆိုသာပါဘူး။ 

တစ္ခါတစ္ရံ မွာေတာ့ ကိုယ့္အေပါင္းအသင္းေတြ၊ အိမ္နီးခ်င္းေတြနဲ႔ မိသားစု၀င္ေတြအေပၚမွာ မာနေၾကာင့္ ရုိင္းပ်တာ ၊ေမာက္မာတာမ်ိဳး ရွိတတ္တယ္။ ဒါကိုလည္း သတိထားမိခ်င္မွထားမိမယ္။ ဒါေပမယ့္ သူမ်ားတကာက ကိုယ့္အေပၚအဆင္မေျပတဲ့ ဆက္ဆံမႈေတြကိုေတာ့ ေဒါသတၾကီး ျဖစ္မိတတ္ေရာ။ ကိုယ္ႏွင့္ဆက္ဆံသူတိုင္းဟာ ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႔မႈမရွိၾကဘူး။ ကိုယ္တိုင္ကေတာ့ အျပစ္ကင္းတယ္လို႔ ယံုၾကည္ေနတတ္တာဟာ တကယ္ေတာ့ အႏၱရာယ္ရွိတယ္လို႔ ဆိုရမယ္။ အမွန္ေတာ့ ကိုယ့္ရဲ့ စိတ္ရင္းအမွန္ ကို မၾကာခဏဆိုသလို ဆန္းစစ္ၾကည့္သင့္တယ္။ 

 ေန႔စဥ္ဘ၀ၾကံဳဆံုရတဲ့ လူေတြဟာ စရုိက္အမ်ိဳးမ်ိဳး၊ စိတ္ထားအမ်ိဳးမ်ိဳး၊ ရွိၾကသူေတြပါပဲ။ ကိုယ္ဟာအတၱ ၾကီးမားသူဆိုရင္ေတာ့ ဆက္ဆံေရးမွာ အဆင္မေျပျဖစ္ဖို႔ကေတာ့ ေသခ်ာသေလာက္ျဖစ္မယ္။ ဘာျဖစ္လို႔ လည္းဆိုေတာ့ ကိုယ့္ဆႏၵကိုပဲ ဦးစားေပးျပီး သူမ်ားတကာကို လံုး၀ထည့္မစဥ္းစားလို႔ပဲေပါ့။ ေနာက္ျပီး ကိုယ့္အယူအဆဟာ အျမဲတမ္းမွန္တယ္လို႔ ယံုၾကည္ထားတယ္။ ကိုယ့္အေပၚႏွစ္လိုပံု မျပတဲ့သူကိုလည္း လစ္လ်ဴရႈထားတယ္။ အဲဒီသူနဲ႔အဆင္ေျပေအာင္ ေျပာဆိုဆက္ဆံဖို႔ မၾကိဳးစားသလို ညိွႏႈိင္းဖို႔လည္း စိတ္ကူးမရွိဘူး။ တခ်ိဳ႕ရွိတယ္။ သူတို႔ကို ပတ္၀န္းက်င္က ခင္ခင္မင္မင္ရွိတယ္ဆိုရင္ သူတို႔ေျပာသမွ် စကားေအာင္ျပီး သူတို႔ေျပာဆိုသမွ် ျငင္းပယ္ႏိုင္မယ့္သူ မရွိဘူးလို႔ ယံုၾကည္ထားေရာ။ ပတ္၀န္းက်င္ဆိုတာ ကို အေလးအနက္ထည့္ မစဥ္းစားခ်င္ေတာ့ဘူး။ အခ်ိန္မေရြးလွည့္ပတ္ေျပာဆိုလို႔ ရႏိုင္တာပဲလို႔လည္း ထင္ထားတယ္။ ဆိုပါစို႔။ 

အဲဒီလိုလူစားမ်ိဳးမွာ အခက္အခဲတစ္စံုတစ္ရာၾကံဳလာခဲ့ရင္ ပတ္၀န္းက်င္ကို အေရးတၾကီး အကူအညီေတာင္း ဖို႔ ၀န္မေလးဘူး။ ဒါေပမယ့္ သူနဲ႔ရင္းႏွီးခင္မင္သူ တစ္စံုတစ္ဦးမွာ အခက္အခဲၾကံဳလို႔ အကူအညီေတာင္းလာ ခဲ့ရင္ေတာ့ မသိက်ိဳးကၽြန္ျပဳေနတတ္တယ္။ အကူအညီေပးဖို႔ေလးဖင့္ေနတယ္။ ရွိေသးတယ္။ သူနဲ႔အဆင္ မေျပတဲ့ အေပါင္းအသင္းမိတ္ေဆြအေၾကာင္း၊ အိမ္နီးခ်င္းနဲ႔မိသားစု၀င္ေတြ အေၾကာင္းကို မထိမ္မခ်န္ ဘဲ ေလွ်ာက္ေျပာတတ္ျပန္ေရာ။ တကယ္ေတာ့ စိတ္ရင္းေကာင္းျပီး ညွာတာေထာက္ထားတတ္ သူတိုင္းဟာ သူမ်ားနဲ႔ ညိွညိွႏႈိင္းႏႈိင္း ေဆာင္ရြက္ေလ့ရွိတယ္။ ျပစ္တင္ရႈတ္ခ်တာကို မလိုလားဘူး။ တစ္စံု တစ္ေယာက္က သူ႔ကိုႏွစ္လိုဟန္မျပဘူးဆိုရင္ အလ်င္စလိုေဒါသမထြက္ဘဲ ဘာေၾကာင့္ ျဖစ္ရပါလိမ့္ဆိုတဲ့ အေတြးႏွင့္ျပန္ျပီး ဆင္ျခင္ဆန္းစစ္တယ္။ အဲဒီေနာက္ကိုယ္တိုင္က မွားယြင္းေနတာဆိုရင္ ခ်က္ခ်င္းျပန္ျပင္လိုက္တယ္။ 

တစ္ဖက္သားရဲ့လြဲမွားမႈမ်ိဳးဆိုရင္ သူ႔အေပၚသူ႔အေပၚ သေဘာထားအျမင္ေျပာင္းျပီး ျမင္လိုက္တယ္။ စိတ္ရင္းေကာင္းသူဟာ သူ႔အေပၚခင္မင္ရင္းႏွီးသူေတြနဲ႔ အခင္မင္ပ်က္ေစမယ့္ အရာမွန္သမွ် အတတ္ႏိုင္ ဆံုးေရွာင္တယ္။ သတိလည္းထားတယ္။ သူဟာဘ၀မွာေအာင္ျမင္လာတဲ့ အခါမွာလည္း ေမာက္မာေလ့မရွိ ဘူး။ ႏွိမ့္ခ်ျပီးဆက္ဆံတတ္တယ္။ သူ႔အေနနဲ႔ အေရာတ၀င္ခင္မင္လိုစိတ္မရွိသူ တစ္ေယာက္က သူ႔ကိုရင္းႏွီး ခင္မင္ေနမယ္ဆိုရင္ေတာ့ သနားစိတ္နဲ႔ တံု႔ျပန္ ခင္မင္ႏိုင္ေအာင္ ၾကိဳးစားမွာေတာ့ အေသအခ်ာပါပဲ။ ဆိုပါစို႔။ 

တစ္ခါတစ္ရံမွာ သူ႔အတြက္အခက္အခဲတစ္ခုခုၾကံဳရမယ္။ က်န္းမာေရးခ်ိဳ႕ယြင္းမယ္ဆိုရင္ ကိုယ္တိုင္ေျဖ ရွင္းႏိုင္ေအာင္ ၾကိဳးစားမယ္။ သူ႔အတြက္နဲ႔ သူမ်ားမွာ ၀န္ပိသြားမွာကိုေတာ့ အရမ္းစိုးရိမ္တတ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း စိတ္ရင္းေစတနာေကာင္းမြန္သူဟာ သူျပဳခဲ့တဲ့ လူမႈအက်ိဳးျပဳစိတ္ဓာတ္ေၾကာင့္ အခက္အခဲ ၾကံဳၾကိဳက္တဲ့အခါ လိႈက္လိႈက္လွဲလွဲ ကူညီေပးမယ့္သူ မရွားပါဘူးဆိုတာ လက္ေတြ႔ၾကံဳဆံုလာရပါလိမ့္မယ္။ က်ယ္၀န္းလွတဲ့ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံေရးနယ္ပယ္ထဲမွာ စိတ္ရင္းေစတနာေကာင္းသူေတြအတြက္ အဆင္ေျပ ေခ်ာေမြ႔ႏိုင္ပါတယ္ ဆိုတဲ့အေၾကာင္း………..။

 (ရန္)

 

ကိုယ့္ကိုကိုယ္ အသက္ၾကီးလွျပီထင္ပါသလား။

ငါအသက္ၾကီးလာျပီ။ ငယ္တဲ့သူေတြနဲ႔မယွဥ္ႏိုင္ေတာ့ဘူးဟု စိတ္ပ်က္ေနပါသလား။ ေျပးလႊားခုန္ေပါက္ သည့္ ေနရာမ်ားတြင္ေတာ့ ဟုတ္မည္ေပါ့။ အသက္အရြယ္ရလာ ဥာဏ္အေျမာ္အျမင္ ျပည့္စံုလာေတာ့မွ ပို၍ေပါက္ေျမာက္ေအာင္ျမင္ႏိုင္ေသာအရာမ်ားစြာ ရွိပါသည္။ ေအာက္ပါပုဂၢိဳလ္မ်ား၏ စြမ္းေဆာင္ခ်က္မ်ားကို ၾကည့္ပါ။

၁။ အသက္၈၀မွာ ရုပ္ရွင္မင္းသားၾကီး ေဂ်ာ့ခ်္ဗန္း(စ)သည္ The Sunshine Boys ဇာတ္ကားတြင္ ထူးခြ်န္စြာ သရုပ္ေဆာင္ႏိုင္သျဖင့္ အကယ္ဒမီဆု ရရွိခဲ့သည္။

၂။ အသက္၈၃ႏွစ္မွာ ယိုဟန္းဂါးထာသည္ Faust ျပဇာတ္ၾကီးကို အျပီးသတ္ ေရးသား ခဲ့သည္။

၃။ အသက္၈၇ႏွစ္မွာ ကြန္းရက္အက္ဒီေနာဝါးသည္ ဂ်ာမနီဝန္ၾကီးခ်ဳပ္ အျဖစ္တာဝန္ထမ္းေဆာင္လွ်က္ရွိ သည္။

၄။ အသက္၈၈ႏွစ္မွာ ကိုကိုရွနဲလ္သည္ ဖက္ရွင္ဒီဇိုင္းလုပ္ငန္းၾကီး၏ အၾကီးအကဲအျဖစ္ ေဆာင္ရြက္ေနခဲ့ သည္။

၅။ အသက္၈၉ႏွစ္မွာ အယ္လဘတ္ရႊိဳက္ဇာသည္ အာဖရိက၌ ေဆးရုံၾကီးတစ္ရုံကို ၾကီးၾကပ္ကြပ္ကဲလ်က္ ရွိသည္။

၆။ အသက္၈၉ႏွစ္မွာ ေမရီေဘကာအက္ဒီသည္ ဘုရားရွိခိုးေက်ာင္းၾကီးတစ္ခုကို ဦးေဆာင္ကြပ္ကဲလ်က္ရွိ သည္။

၇။ အသက္၉၁ႏွစ္မွာ အီမြန္ဒီဗလဲရားသည္ အိုင္ယာလန္ႏိုင္ငံ သမၼတအျဖစ္ ေဆာင္ရြက္ခဲ့သည္။

၈။ အသက္၉၂ႏွစ္မွာ စာေရးဆရာၾကီး ေဂ်ာ့ခ်္ဘားနဒ္ေရွာသည္ Farfetched Fables ျပဇာတ္ကိုေရးသားခဲ့ သည္။

၉။ အသက္၉၄ႏွစ္မွာ ေတြးေခၚရွင္ၾကီး ဘာထရန္ရပ္ဆယ္သည္ ကမၻာ့ျငိမ္းခ်မ္းေရးကိစၥမ်ားကို တတ္ၾကြစြာ ေဆာင္ရြက္လ်က္ရွိသည္။

၁၀။ အသက္၁၀၀မွာ ဘြားဘြားမိုးဇက္သည္ ပန္းခ်ီကားမ်ား ေရးဆြဲလ်က္ရွိသည္။

ဆရာၾကီးေဖျမင့္၏ “ႏွလံုးသားအာဟာရ ရသစာမ်ား”မွ ထုတ္ႏွဳတ္ေရးသားပါသည္။

ပလံု

ဆရာတာရာမင္းေဝရဲ့ ေနာက္ဆံုးေရးခဲ့တဲ့ကဗ်ာနဲ႔လက္ေရးမူရင္းေလးပါ။
အမွတ္တရပါ။

အင္တာနက္သံုးရင္း၀င္ေငြရွာႏိုင္ျပီ။

အင္တာနက္သံုးရင္း အပ်င္းလည္းေျပ ပိုက္ဆံလည္းရွာခ်င္တယ္ဆိုရင္ေတာ့ ေၾကာ္ျငာဆိုက္တစ္ခုကို ညႊန္းလိုက္ပါရေစ။

ဒီဆိုက္မွာ Register လုပ္ျပီးရင္ ေၾကာ္ျငာ ၂၅ခုကို တစ္ခုခ်င္းၾကည့္ရမွာ။

New Tab နဲ႔ေၾကာ္ျငာေတြအားလံုးကို အျပိဳင္ေခၚၾကည့္လို႔ရမွာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။

ေၾကာ္ျငာတစ္ခုကို လိုင္းေကာင္းရင္ တစ္စကၠန္႔ပဲၾကာျပီး ေၾကာ္ျငာတစ္ခုကို ေဒၚလာတစ္ဆင့္ႏႈန္းေပးပါတယ္။

၂၅ခုလံုးၾကည့္ရင္ေတာ့ ၃၄ဆင့္ေတာင္ေပးပါတယ္။

အေကာင့္တစ္ခုဟာ တစ္ရက္ကိုတစ္ၾကိမ္ပဲ ၾကည့္ရႈခြင့္ရွိပါတယ္။

ဒါေပမဲ့ အေကာင့္ေတြအမ်ားၾကီးကို ဘဏ္စာရင္းတစ္ခုထဲ ထည့္ေပးထားမယ္ဆိုရင္ေတာ့ အေကာင့္ဖြင့္ထား သေလာက္ ၀င္ေငြရွာႏိုင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။

အင္တာနက္တပ္ထားျပီး တစ္ေနကုန္အားေနရင္ေတာ့ တစ္ေန႔ကို ခုႏွစ္ေဒၚလာေလာက္အထိ ရႏိုင္မွာျဖစ္ပါ တယ္။

အကယ္၍ ဒုတိယအေကာင့္ကို ဖြင့္တဲ့အခါမွာ ပထမအေကာင့္က Refer လုပ္တဲ့အေၾကာင္း ျဖည့္ေပးမယ္ ဆိုရင္ဒုတိယလူၾကည့္တဲ့အတြက္ ပထမအေကာင့္က ေကာ္မရွင္ရဦးမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

အေကာင့္ေတြပြားရင္ပြားထားသေလာက္ ကိုယ္က ေကာ္မရွင္ရေနဦးမွာပါ။

ေနာက္ျပီး ေန႔တိုင္း ၾကည့္တဲ့သူက အေကာင့္တစ္ခုအတြင္ တစ္ခုကို တစ္ဆင့္ႏႈန္းနဲ႔ အေကာင့္ႏွစ္ဆယ္ပြား ထားရင္ ႏွစ္ေဒၚလာ ေကာ္မရွင္ ေပးရပါဦးမယ္။

တစ္ပတ္ဆက္တိုက္ၾကည့္ရင္ ၁၄ေဒၚလာနဲ႔ ၇၀ဆင့္ စုစုေပါင္းတစ္လကို ၆၃ ေဒၚလာေလာက္ ရႏိုင္မယ့္ အခြင့္အေရးရွိပါတယ္။

အေရးၾကီးတာကေတာ့ အြန္လိုင္းဘဏ္ အေကာင့္တစ္ခုရွိရပါမယ္။

Alert Pay, Pay Pal ၾကိဳက္ႏွစ္သက္ရာ ဘဏ္အေကာင့္တစ္ခုကိုေပးလိုက္ပါ။

ေဒၚလာငါးဆယ္ျပည့္မွ ထုတ္ယူခြင့္ျပဳပါတယ္။

ကိုယ့္ႏိုင္ငံမွာ အြႏ္လိုင္းဘဏ္စနစ္မရွိလို႔ ထူးျခားမွာ မဟုတ္ဘူးလို႔ေတာ့ မထင္လိုက္ပါနဲ႔။

အင္တာနက္ေပၚကေန အခေၾကးေငြနဲ႔ ဆြဲယူရမယ့္ေဆာ့ဖ္၀ဲေတြ စာအုပ္ေတြနဲ႔ သီခ်င္းေတြကို ဒီကရွာထားတဲ့ ပိုက္ဆံေတြနဲ႔ ရွင္းေပးလို႔ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

ေအာက္ပါလင့္ခ္မွာ သြားျပီး Register လုပ္ျပီးတာနဲ႔ ၀င္ၾကည့္လို႔ရပါျပီ။

http://bux.to/ ပါ။

ေလွ်ာက္.....ေလွ်ာက္......ဆက္ေလွ်ာက္။

ကမ္းေျခတစ္ခုရဲ့ ေသာင္စပ္ကို ဆင္းေလွ်ာက္လာခဲ့တယ္။ ကိုယ့္ကို အျမဲလိုလို စီးလိုက္ေနတယ္လို႔ ထင္ရတဲ့ ဖိနပ္ကိုခြ်တ္ကိုင္ရင္း လိွဳင္းေတြျပန္လွည့္ဆင္းသြားတဲ့ သဲေသာင္စပ္အတိုင္း ေလွ်ာက္တယ္။ နင္းေလွ်ာက္မိ တဲ့ သဲကေလးေတြက ႏူးညံ့ပါတယ္။ ညက္ေညာပါတယ္။ ျပန္တတ္လာတဲ့ လိွဳင္းကေလးေတြနဲ႔ ေျခအခ်နဲ႔ ထိေတြ႔ေတာ့လည္း ေအးျမပါတယ္။

လိွဳင္းကေလးေတြလာျပီး ခတ္ေပမယ့္ သဲေသာင္ယံက ဘာမွျဖစ္ပံုမေပၚပါဘူး။ လိွဳင္းကေလးေတြ လာခတ္ တာက သိမ္ေမြ႔ေနလို႔ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ သိတယ္ဟုတ္၊ ဘဝ ခရီးတစ္ေနရာရာမွာ ရင္ထဲမွာ သမုဒယ လိွဳင္းေလးေတြ ထိခတ္လာျပီဆိုရင္ အဲဒီသမုဒယ လိွဳင္းေလးေတြက ႏုႏုလွလွ၊ ယုယုယယ ရွိတယ္လို႔ ထင္ရေပမယ့္ ဘဝတစ္ခုလံုးျပဳိဆင္း ေၾကမြသြားႏိုင္တယ္။ ဆိုတဲ့ စကားေလးကို အမွတ္ရျပန္ပါတယ္။

သူ႔ကိုခတ္တဲ့လိွဳင္းက သမုဒယလိွဳင္း………တျခားသူေတြကို ခတ္တဲ့လိွဳင္းေတြကေတာ့ အလိုေလာဘ လိွဳင္းေတြ၊ ေဒါသအာဃာတ လိွဳင္းေတြနဲ႔ အမ်ိဳးအမည္ျခားနားတဲ့ လိွဳင္းေတြ…...အထိအခတ္ျပင္းတဲ့ လိွဳင္းမ်ိဳး 

ေတြျဖစ္မွာေပါ့။ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မွာေပါ့။

ေလွ်ာက္ရင္း ေလွ်ာက္ရင္း အေနာက္ကို အမွတ္မထင္ လွည့္ၾကည့္လိုက္မိတယ္။ ထိတ္ခနဲ ျဖစ္သြားတယ္။ ရင္ထဲမွာ လိွဳင္းေတြ တဖ်က္ဖ်က္ခတ္ေနသလို ခံစားလိုက္ရတာေတာ့ အမွန္ပဲ။ ေလွ်ာက္နင္းခဲ့တဲ့ ငါ့ေျခရာ.....

ေတြ တစ္ခုမွ မရွိေတာ့ပါလား။

ေလွ်ာက္ခဲ့တာ အေဝးၾကီး….အဝးၾကီးေလွ်ာက္လာခဲ့တာ။ ဆိုတဲ့ အေတြးနဲ႔ ေလွ်ာက္ခဲ့တဲ့ ငါ့ဘဝခရီးက အေဝးၾကီး၊ ဒီဘဝခရီးရွည္ၾကီးထဲမွာ ငါ့အတြက္ အမွတ္ထင္တင္ မည္မည္ရရဆိုလို႔ ဘာမွလဲမရွိပါလားဆိုတဲ့ အေတြးေတြေပါင္းဆံုလိုက္လို႔ အထိတ္တလန္႔ ျဖစ္သြားခဲ့တာ၊ ရင္ထဲမွာ လိွဳင္းခတ္သလို ခံစားလိုက္ရတာ ဟုတ္ပါတယ္ ျပန္လွည့္ျပီးတတ္လာတဲ့ ေရလိွဳင္းေတြက ေလွ်ာက္နင္းခဲ့တဲ့ကိုယ့္ေျခရာေတြကို ေပ်ာက္ေပ်ာက္
ကုန္ေအာင္ ဖ်က္ဖ်က္သြားခဲ့ၾကတာကိုး။ 

ဒါေပမယ့္ ေျခရာေတြပ်က္သြား၊ ေပ်ာက္သြားေပမယ့္ ေလွ်ာက္တဲ့အထိေတာ့ ေရာက္တာပဲ။ ေလွ်ာက္ရင္ေတာ့
ေလွ်ာက္ႏိုင္သေလာက္ ေရာက္တာပါပဲ၊ ဖိနပ္က အခုမွကိုယ့္ကို တကယ္ခိုစီးျပီး ပါလာတာကိုလည္း သတိထားမိတယ္။ ဒီတစ္ခါေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္ျပီးေျပာရတယ္။ ေျခရာမထင္ခဲ့တာေတြကို ျပန္ၾကည့္ျပီး လြမ္းေမာရင္း ရပ္မေနနဲ႔။ ေတြေဝမေနနဲ႔။ ေလွ်ာက္ရမည့္ ေနရာဆီကို “ေလွ်ာက္…ဆက္ေလွ်ာက္” လို႔။

ေရွ႕ကို လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ ပန္းတိုင္ဆိုတဲ့ ေရာင္ျခည္ေလးကို ျပျပေလးျမင္ေနရျပီ…။ ကဲ…ေလွ်ာက္…ဆက္ေလွ်ာက္လို႔ ကိုယ့္ ဘာသာပဲ အားေပးမိပါတယ္…။

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ဘ၀ခရီးကိုေလွ်ာက္လွမ္းၾကတဲ့အခါမွာလည္း မွားခဲ့ဖူးတဲ့အမွားေတြကို ျပန္မမွားေစဖို႔ သင္ခန္းစာယူျပီး ေရွ႕ ဆက္ေလွ်ာက္လွမ္းရမယ့္ အနာဂတ္ခရီးလမ္းကို  တည့္တည့္ဆက္ေလွ်ာက္ၾကပါစို႔လို႔......။

 

source: ဆရာၾကီးနႏၵသိန္းဇံ စာအုပ္မွ 

 မစိုး