ကၽြန္မႏွင့္အဖြားအို

အလုပ္သြား အလုပ္ျပန္ ဒီတံတားေလးေပၚက ကၽြန္မျဖတ္သန္းသြားေနၾက။ တံတားေလးေပၚမွာ အလွဴခံေနတဲ့ အဖြားအိုတစ္ေယာက္ကို ေန႔စဥ္ျမင္ေတြ႔ေနရလို႔ မ်က္မွန္းတန္းမိတာၾကာျပီ။ အလွဴခံေနတဲ့ အဖြားကေယာဂီ ၀တ္စံုေလး၀တ္ျပီး ညွိဳးငယ္ႏြမ္းပါးတဲ့ မ်က္လံုးေလးနဲ႔ ဇရာရဲ့အထုအေထာင္းကုိ အေတာ္ခံခဲ့ရျပီးပံုေပၚတယ္။ တံတားရဲ့ေလွကားအတတ္နားေလးမွာ အဖြားကိုျမင္ေနၾက။ ေန႔စဥ္တိုင္းလိုလို မိုးရြာရြာ၊ ေနပူပူ အဖြားရွိတတ္ တယ္။

ေန႔စဥ္ျမင္ေတြ႔လာေတာ့ အဖြားကိုသတိထားမိတဲ့အျပင္ အဖြားရဲ့မ်က္၀န္းေလးေတြကို သနားမိတာေၾကာင့္ ကၽြန္မတတ္ႏိုင္သေလာက္ေလး အဖြားကို အျမဲလွဴခဲ့တယ္။ မနက္အလုပ္သြားလို႔ တံတားေပၚအတတ္မွာ အဖြားကို ျမင္ေတြ႔ေနၾက၊ တစ္ေန႔မွာေတာ့ အဖြားကို မျမင္ခဲ့မိဘူး။ ညေနအလုပ္ကျပန္ေတာ့လည္း အဖြားကို မေတြ႔ဘူး။ ေန႔စဥ္ျမင္ေတြ႔ေနၾက မျမင္ရေတာ့ တံတားေပၚအျဖတ္မွာ ရင္ထဲမွာဟာတာတာနဲ႔ တစ္ခုခုလိုေန သလိုလိုနဲ႔ အိမ္ေရာက္ေလရာ အဖြားအေၾကာင္းက အေတြးထဲမွာ တ၀ဲလည္လည္။ အဖြားဘာျဖစ္ေနလဲ အသက္ၾကီးေတာ့ ေနမ်ားမေကာင္းဘူးလား။ အဖြားဘာျဖစ္ေနလဲ။ သြားရင္းလာရင္းတစ္ခုခုျဖစ္ေနလား။ အဖြားကိုျပဳစုမယ့္သူေရာ ရွိရဲ့လား။ ဆိုတဲ့အေတြးစေတြနဲ႔ .......

ေနာက္ေန႔အလုပ္သြားေတာ့လည္း အဖြားအတြက္ ပဲပလာတာေလး ၀ယ္ျပီးတံတားေပၚအတတ္ အဖြားကို မေတြ႔ျပန္ဘူး။ ဘယ္ေတြေရာက္လို႔ ဘာျဖစ္ေနလဲအဖြားရယ္။ အဖြားကိုရွာရတာ အဖြားအေၾကာင္းေတြးရတာ နဲ႔ စိ္တ္ထဲမွာ ေနလို႔မရခဲ့ဘူး။ ဒါဟာ ျမင္ပါမ်ားလို႔ ရလာတဲ့ သံေယာဇဥ္။

ငါးရက္ေျမာက္ေန႔မွာေတာ့ အဖြားကိုျပန္ေတြ႔ခဲ့တယ္။ အဖြားကိုေမးၾကည့္မိတယ္။ အဖြားမ်က္လံုးသြားခြဲတာ တဲ့။ သနားစရာအဖြားအို ျပဳစုမယ့္သူမရွိ အသက္အရြယ္ကၾကီးလာ ေနထိုင္စားေသာက္ဖို႔တစ္၀မ္းတစ္ခါး အတြက္ အလွဴခံေနရတာကို ျမင္ရေတာ့ မ်က္ရည္လည္တဲ့အထိ ရင္နင့္ေအာင္ ခံစားမိတယ္။ ကၽြန္မတတ္ႏိုင္ သေလာက္ေလး အဖြားကိုဒါနျပဳခဲ့တယ္။

လူဆိုတာ ျမင္ပါမ်ားလာရင္ သံေယာဇဥ္ဆိုတာ ျဖစ္လာတတ္တာကို ကၽြန္မခံစားမိသလိုေရးမိတယ္။ လူေတြ မွာထားခဲ့မိတဲ့ သံေယာဇဥ္တစ္ခုေၾကာင့္ စိတ္ပူမိတာေတြ ေသာကေလးေတြ ရလာတတ္တယ္။ ေဆြမ်ိဳးသား ခ်င္းမဟုတ္ေပမယ့္လည္း ကိုယ္ခ်င္းစာသနားမိစိတ္ေလးေၾကာင့္လည္း သနားလို႔ သံေယာဇဥ္ျဖစ္မိတယ္။ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္လည္း ဘ၀ကိုရုန္းကန္ေနရသူမို႔ အဖြားကို လွဴဒါန္းဖို႔ အမ်ားၾကီးမတတ္ႏိုင္ခဲ့ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မတတ္ႏိုင္သေလာက္ အဖြားကို လွဴခဲ့တယ္။ အဖြားနဲ႔ ကၽြန္မအၾကားမွာ မျမင္ရ၊မၾကားရတဲ့ သံေယာဇဥ္ ပါးပါးေလးရွိတယ္။ အဖြားကိုမျမင္မိရင္ ကၽြန္မရွာတတ္သလို ကၽြန္မကိုမေတြ႔ခဲ့ရင္လည္း အဖြားကေမးတတ္ျပီ အဖြားလိုမ်ိဳး အသက္အရြယ္ၾကီးလာခ်ိန္မွာ ျပဳစုသူမဲ့လို႔၊ ခိုကိုးရာမဲ့လို႔ အလွဴခံစားေနရတဲ့သူေတြ ဘယ္ေလာက္မ်ား ရွိသလဲ။ ဆိုတဲ့ အေတြးစမ်ားစြာႏွင့္အတူ............

ခံစားေရးဖြဲ႔သူ

 မစိုး

ထာ၀ရ

ထာ၀ရ

ထာ၀ရဆိုေတာ့လည္း

မၾကာခဏလြမ္းမိတယ္….။

ခ်စ္သူနဲ႔ကြဲ ဆင္းရဲေတြ

မုန္းသူနဲ႔တြဲ ဆင္းရဲေတြ

မၾကံဳခ်င္ၾကတာ လူ႔သဘာ၀ပါ…။

ထာ၀ရဆိုတဲ့ အကန္႔အသတ္ဟာ

သံသရာကို mm နဲ႔တိုင္းျပီး

ခ်စ္လိုက္တဲ့အခ်စ္မ်ိဳးကို ဆိုလိုတာပါ…။

ခ်စ္တာမွာ သစၥာမပါရင္

ေမတၱာဟာအလကားဆိုတဲ့ စကား

သတိရစရာပါပဲ…။

ခ်စ္သူကို ခ်စ္ေနရျခင္းဟာ

ဘဒၵကမ ၻာရဲ့ ဒုလႅဘတရား 

တစ္ခုလည္းျဖစ္တယ္…။

ခံစားေရးဖြဲ႔သူ

မစိုး

မ်က္ရည္မ်ားနဲ႔သရုပ္ေဆာင္

မ်က္ရည္မ်ားနဲ႔သရုပ္ေဆာင္

အပူခ်ိန္ေတြျမင့္တတ္လာတယ္။
ကမၻာၾကီးပူေႏြးလာျခင္းႏွင့္အတူ
က်မႏွလံုးသားဟာလည္း ပူေႏြးလာခဲ့ပါတယ္။
ခံစားခ်က္ေတြကို မ်က္ရည္စီးေၾကာင္းအျဖစ္
ေျပာင္းလဲစီးဆင္းေစခဲ့စဥ္မွာပဲ
သူတို႔ဟာေခ်ာင္းတခုျဖစ္သြားတယ္။
ပူေလာင္တဲ့ ႏွလံုးသားကြင္းျပင္ကိုျဖတ္ေတာ့
မ်က္ရည္တို႔အေငြ႔ပ်ံ
ေကာင္းကင္ကို ဆန္တတ္သြားၾကတယ္။

ေတာ္ေသးတာေပါ့ေလ………
အေငြ႔မ်ားသာ မပ်ံရင္
ပင္လယ္ေရမ်က္ႏွာျပင္ေတာင္
ဒီ့ထက္ပိုျပီး ျမင့္တတ္လာမွာ စိုးရေသးရဲ့။
ကိုယ္ကသာ တစ္ေယာက္တည္း
က်ိတ္ခံစားရတဲ့ေ၀ဒနာဟာ
ဘာနဲ႔မွမတူေအာင္ကို ခံရခက္ေစခဲ့တယ္။
ကံၾကမၼာက သူ႔ဇာတ္ကိုသူေရးျပီးသားမို႔
က်မတို႔လူသားသရုပ္ေဆာင္ေတြက
ပြဲျပီးေအာင္လိုက္ကေနရတာပါ။

ခံစားေရးဖြဲ႔သူ

 မစိုး

ငါ့ရင္ထဲမွာေႏြျဖစ္ေနျပီ….

ငါ့ရင္ထဲမွာေႏြျဖစ္ေနျပီ….

၁။ 

ေဝဒနာကိုအမွန္အတိုင္းဝန္ခံရရင္
နင့္ေရွ႕ကိုေရာက္တိုင္း ငါ့ႏွလံုးသားက
အျမဲတမ္းအားငယ္ေနရတာပါ။
နင့္ရဲ့အၾကည့္တခ်က္နဂါးမာန္လို မျပင္းရွေပမယ့္
ငါ့ႏွလံုးသားကအလိုလိုခ်ည့္နဲ႔ေနခဲ့တာ နင္မွမသိပဲ။
ခ်စ္ျခင္းဟာ အဆိပ္ဆိုတဲ့စကားဟာ အမွန္ပဲလား။
လြမ္းခ်င္တဲ့စိတ္ကိုေတာ့ မကန္႔ကြက္ပါနဲ႔။
အခ်စ္ကို တားဆီးႏိုင္တဲ့ ဥပေဒမရွိသမွ်
နင္ကငါ့ႏွလံုးသားမွာပါပဲ။ 

၂။

ေႏြရဲ့သေကၤတဟာ ရြက္ဝါေၾကြ၊
မိုး ရဲ့သေကၤတဟာ ေအးခ်မ္းျခင္း၊
ေဆာင္း ရဲ့သေကၤတဟာ ႏွင္း၊
ငါ့ႏွလံုးသားရဲ့ တစ္ေနရာမွာခိုဝင္ေနတာ နင္၊
မိုးလင္းမိုးခ်ဳပ္ ငါသြားေနတဲ့လမ္းမွာ နင္ကအရိပ္၊
နင့္ကိုခ်စ္လို႔ပဲလြမ္းလြမ္း၊
အိပ္မက္ေၾကာင့္ပဲလြမ္းလြမ္း။
တမ္းတလို႔ပဲလြမ္းလြမ္း၊
လြမ္းခ်င္တိုင္းေတာ့ လြမ္းပါရေစ။ 

၃။

ပင္လယ္ကၾကမ္းတယ္၊
မုန္တုိင္းကရုိင္းတယ္။
ငါ့ႏွလံုးသားက မခက္ထန္ဘူး။
အခ်စ္နဲ႔ပတ္သက္လာရင္
ဥေပကၡာကို လက္ကိုင္မထားနဲ႔
အခ်စ္ဟာ ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႔တဲ့ ၾကည္ႏူးစရာ အိုေအစစ္ပါ။ 

၄။

နင္ကေသဆိုေသ၊ နင္ကရွင္ဆိုရွင္၊
နင္ေစခိုင္းတဲ့အမိန္႔နာခံဖို႔ ငါကအသင့္ပါ။
နင္ကငါ့ရဲ့အရွင္သခင္ေလ
အခ်စ္ဟာခ်ိဳျမိန္ေပမယ့္၊
အလြမ္းဟာ ခါးသီးျခင္းနဲ႔ျပည့္ႏွက္ေနတဲ့
သစ္သီးတစ္လံုးဆိုတာ ငါသိခဲ့ျပီ။
စိန္ေခၚမႈကင္းစြာနဲ႔ ရင္တြင္းကို ဝင္ေရာက္ခဲ့တဲ့အခ်စ္
ေနာက္ဆံုးေတာ့........
.အလြမ္းရဲ႕ထိုးႏွက္မႈကို ငါပဲခံခဲ့ရတာပါ။
ေၾကကြဲျခင္း ဝတၳဳတစ္ပုဒ္မေရးသီရပဲ၊
တမ္းတျခင္းဇာတ္ရုပ္တစ္ရုပ္
ငါကိုယ္တိုင္ျဖစ္ေနခဲ့တာ
နင္သိရင္ ငါ့ကိုျပန္ခ်စ္ႏိုင္ပါ့မလား။
ဘယ္သူ႔ပေယာဂမွမပါပဲ၊
ဒီဇာတ္လမ္းကိုကခဲ့မိတာ
ႏွလံုးသားရဲ့ ေစညႊန္ရာပါပဲ…..။
ေနာက္ဆံုးေတာ့လည္း
ဘယ္သူကမွအျပစ္မဆိုရက္
ဘယ္သူ႔ကိုမွ အျပစ္မတင္ရက္ပဲ
ငါကိုယ္တိုင္ဖန္တီးခဲ့တဲ့ဇာတ္
ငါကိုယ္တိုင္ပဲလြမ္းေပါ့။ 

၅။

အေဝးကပံုရိပ္ကို တမ္းတျပီးအိပ္မက္နဲ႔
ငါခရီးႏွင္ခဲ့သူပါ။
တစ္ခါတစ္ခါက်ေတာ့
အခ်စ္ကကန္႔သတ္မဲ့ ရွင္သန္ေပမယ့္
သစၥာတရားကတစ္ခုတည္းပဲရွိတယ္ေလ။
တစ္ခ်ိဳ႕ကအခ်စ္ဟာ ေပ်ာ္ရႊင္စရာစိတ္ကူးယဥ္မႈ
တခ်ိဳ႕ကအခ်စ္မရွိရင္ ကမၻာပ်က္ႏိုင္တယ္တဲ့
ဆန္႔က်င္ဘက္ႏွစ္ခုရဲ့ဘယ္ေဒသမွာမွ
ငါရပ္္မေနပါဘူး။
နင့္ကိုခ်စ္တာပဲ ငါသိတယ္။
ခၽြန္ျမတဲ့ စကားလံုးေတြနဲ႔
ႏွစ္ႏွစ္ကာကာ ျငင္းပယ္ခဲ့တယ္။
မခ်စ္ႏိုင္ဘူးဆိုတဲ့ စကားတခုကို
ဟန္ေဆာင္ျခင္းကင္းစြာ ဖြင့္ဟခဲ့တဲ့
နင့္ကိုေတာ့ ငါေလးစားပါတယ္။

၆။

အိပ္မက္ေတြေနာက္ကို ဘာလို႔လိုက္ခ်င္ခဲ့တာလဲတဲ့ 

သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကေျပာတယ္။
လက္ေတြ႔ဘဝမွာ သာယာဖြယ္ေကာင္းတဲ့
ဘဝတစ္ခုကို လက္ခံလိုက္ပါလားတဲ့ေလ။
အိပ္မက္ေနာက္ကို ငါလိုက္ေနခဲ့တာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။
ႏွလံုးသားက ပံုေဖာ္ခိုင္းတဲ့ 

အမိန္႔ကိုနာခံဖို႔ ငါၾကိဳးစားမိတာပါ။

၇။

 ျဖစ္ႏိုင္မယ္ဆိုရင္ နင့္အေၾကာင္းပဲေတြးမိျပီး
နင့္ပံုရိပ္ေတြစြန္းထင္ေနတဲ့
ငါ့စိတ္နဲ႔ ငါ့မ်က္ဝန္းေတြကို
ေဖာက္ထုတ္ပစ္လိုက္ခ်င္ပါတယ္။
ဒါေပမယ့္……..ေလ
တစ္ခါတစ္ခါက်ေတာ့
ငါအပါအဝင္ လူသားတိုင္းဟာ
အိပ္မက္နဲ႔ပဲမနက္တိုင္းရဲ့ ေနေရာင္ျခည္ကို
ေမွ်ာ္လင့္ေနၾကတာပဲမဟုတ္လား။ 
တိတ္တဆိတ္ေၾကကြဲရတဲ့အျဖစ္ဟာ
တကယ္ေတာ့ .............

ငါ့ႏွလံုးသားကိုႏွိပ္စက္ျခင္းတစ္ခုပါ။ 

၈။

ေၾကကြဲဖူးသူတိုင္း၊ ေၾကကြဲရသူတိုင္း
အနာဂတ္မရွိေပမယ့္ အားမငယ္ပါဘူး။
ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္အလင္းတန္းတခုကိုေတာ့ ထားတတ္စျမဲပါ။
နင့္ႏွလံုးသားက ခ်စ္ျခင္းကို
ေသာ့ခတ္ေလွာင္ပိတ္ထားတာကိုေတာ့ အံ့ၾသမိတယ္
ငါ့ႏွလံုးသားကို တစ္ခ်က္ေလာက္ငဲ့ၾကည့္ေပးပါလား
အိပ္မက္မဟုတ္တဲ့ လက္ေတြ႔ဘဝတစ္ခုကို နင္ျမင္သာမွာပါ ....။

၉။

အသျပာမရွိတဲ့ ဘဝနဲ႔အခ်စ္က
ၾကည္ႏူးစရာေကာင္းပါ့မလားလို႔......ေတြးမိေပမယ့္
အသျပာရွိေပမယ့္ အခ်စ္ေတြဆိတ္သုဥ္းတဲ့
အိမ္ရာတစ္ခုမွာလည္း ေပ်ာ္ေမြ႔စရာ ေကာင္းမယ္မထင္မိဘူး။
အခ်စ္ကို စတင္ေတြ႔ရွိခဲ့တဲ့
အာဒမ္နဲ႔ဧဝမွာ သိန္းေပါင္းမ်ားစြာ 

ခ်မ္းသာတယ္လို႔ မၾကားမိပါဘူး။ 

တစ္ခါတစ္ေလေတာ့လည္း အခ်စ္ကို 

လူသားေတြဘာေၾကာင့္အေရးတယူခံစားၾကတာလဲလို႔ 

ငါသိခ်င္မိတယ္.........။ 

ေနာက္ျပီးအခ်စ္က လူသားအားလံုးအတြက္
ဘယ္ေလာက္အေရးပါသလဲလို႔လည္း သိခ်င္မိတယ္။
အခ်စ္ဆိုတာ ႏွလံုးသားရဲ့ ေနရာအႏွံ႔ 

ပိုင္စိုးထားတဲ့ ဧကရာဇ္တစ္ပါးလား။ 

၁၀။

ငါကေတာ့နင့္ကိုလြမ္းတယ္။
စိမ္းကားရက္စက္သူလို႔လည္း မဆိုရက္၊
ႏွလံုးသားမာေၾကာခက္ထန္သူလို႔လည္း မေျပာရက္
နင္နဲ႔ငါက ခ်စ္သူေတြမွမျဖစ္ခဲ့တာပဲေလ….။
ငါကနင္ေပးတဲ့ ဥေပကၡာကို 

စားသံုးရင္း အသက္ရွင္ေနတဲ့သူပါ။
ခ်စ္ျခင္းကို ထိမွန္ကြဲရွျပီး ျပန္လာတဲ့
ငါ့ႏွလံုးသားရိွဳက္သံကို နင္မၾကားမိဘူးလား။
နင့္ေစစားရာလိုက္ပါရင္း
ငါ့ဝိညာဥ္ေတြျပန္႔က်ဲလို႔ အိပ္မက္ထဲမွာေပါ့….။ 

၁၁။

မနက္ျဖန္ အျမန္အလင္းေရာက္ပါေစလို႔ 

ဆုေတာင္းမိတယ္......။ 

အလင္းကိုျမင္ခြင့္ရျပန္ေတာ့လည္း
ငါ့ေရွ႕မွာနင့္ပံုရိပ္၊
 ငါ့အာရုံမွာ နင့္ရုပ္လႊာ
ခ်စ္ျခင္းကို ပံုပမာထားလို႔ေတာ့ မထင္လိုက္ပါနဲ႔။
အမွန္ကိုအရွိအတိုင္း ဝန္ခံမိတာပါ
ငါနင့္ကိုခ်စ္တယ္ ......
ဒါေပမယ့္
ငါ့ရင္ေတြ ေႏြျဖစ္ေနတာ ေသခ်ာပါတယ္…..။ 

ခံစားေရးဖြဲ႔သူ

 မစိုး

ALONE

 

အိမ္တံခါးေလးပိတ္၊
မီးေလးမွိတ္လို႔...
အိမ္ေလးထဲမွာ
တစ္ေယာက္တည္း
တိတ္တိတ္ေလးပဲ
ငိုေနေတာ့မယ္.....။

ခံစားေရးဖြဲ႔သူ

 မစိုး

ဘ၀တိုက္ပြဲ

ဘ၀ဆိုတာ တိုက္ခိုက္ရွင္သန္တဲ့အရာတဲ့။ ဒီေတာ့ ရွင္သန္မွဳအတြက္ ဘ၀တိုက္ပြဲကို ဆင္ႏႊဲေနၾကရမွာပါ။ တိုက္ပြဲဆိုတဲ့အတိုင္း အလစ္အငိုက္၊ ခ်ံဳခိုအတိုက္ခံရတာေတြ ရွိမွာပါ။ ဒီေတာ့ ဒီလိုခ်ံဳခိုတိုက္ခိုက္တဲ့အခါမွာ ကိုယ့္မွာ တိုက္ပြဲကိုျပန္လည္တိုက္ခိုက္ဖို႔ ၀မ္းစာျပည့္ေနဖို႔လိုတာေပါ့။ အလစ္အငိုက္မခံရေအာင္ ဘ၀တိုက္ပြဲ အတြက္ ျပင္ဆင္ေလ့က်င့္သင့္တယ္။ 

တိုက္ပြဲတစ္ခုျဖစ္ျပီဆိုရင္ ႏုိင္ရင္ႏိုင္၊ မႏိုင္ရင္ရွံဳးတစ္ခုခုေတာ့ ရင္ဆိုင္ရမွာပဲ။ အဲဒီ့အခါမွာ ခံႏိုင္ရည္ရွိဖို႔ေတာ့ လိုတာေပါ့။ မုန္တိုင္းျပီးရင္ ေလေျပလာစျမဲပဲေလ။  

ဘ၀မွာ ေလျပည္ကုိခ်ည္း ေမွ်ာ္လင့္စရာမလုိပါ။ မုန္တုိင္းမွာလည္း ေအာက္ဆီဂ်င္ပါေလသည္။   

ဆရာတာရာမင္းေ၀ ေရးခဲ့တဲ့ စာစုေလးအတိုင္းပါပဲ။ ဒီေတာ့ဘ၀တိုက္ပြဲကို အားတင္းတိုက္ခိုက္ဖို႔ အားေမြးၾက ဖို႔ေတာ့လိုမယ္ေနာ္...။

ခံစားေရးဖြဲ႔သူ

မစိုး